รักและอาลัย

ตอนที่ 1 เกิดมาเพื่อสู้

สัจธรรม คือสิ่งที่ไม่แปรเปลี่ยนไปตามสภาพกาลเวลา  เมื่อมีเกิด  มีเจ็บ  มีป่วย และมีตาย  สัตว์โลกย่อมเป็นไปตาม  กรรมคือการกระทำที่หมุนเวียนไปตามวัฏฏะ  มีสมหวังในสิ่งที่ชอบ  มีพลาดพรากจากสิ่งรัก  หากมนุษย์โลกสามารถเข้าไปถึงแก่นธรรมของชีวิต  เข้าใจถึงสภาพจิตที่ละเอียดอ่อน  สามารถบังคับจิตใจให้อยู่นิ่ง ลด ละ เลิก ในอบายมุขทั้งหลาย  ผู้นั้นย่อมเข้าถึงธรรมของพุทธองค์อย่างแท้จริง

ผู้เขียนเอง  เป็นนักเขียนพเนจร ไม่มีตกศิลา  มิใดมีความรู้ในด้านปราชญ์  และเป็นบุคคลสำคัญแต่อย่างใด  แต่วันนี้ลุกขึ้นจั่วด้วยหัวข้อ “ รักและอาลัย”  ด้วยอารมณ์โศกศัลย์  อาลัย และความรักที่มีให้พี่สาวผู้จากโลกนี้ไป  ผู้เขียนตั้งใจไว้ว่าจะเขียนให้อ่านเป็นตอนๆ  เพื่อให้เห็นถึงความเป็นไปตามหลังอนิจจัง ความไม่เที่ยง

เสียงดนตรีแว่วมาแต่ไกล  พร้อมทำนองไพเราะ ประดุจดังประหนึ่งว่าเสียงพิณจากสวรรค์  ที่มีมนตราสะกดผู้ฟัง  เคลิ้มตามบทเพลง กล่อมเกลาจิตใจเอนเอียงไปตามเสียงเพลงให้ชวนถึงนึกความหลังวันเก่าๆ  หญิงสาวผู้หนึ่งที่อยู่อีกฟากฟ้า  กับชายหนุ่มผู้ผิดหวังในความรัก  น้ำตารินไหลอุ่นๆออกมาจากใจ  เพราะความหมายและทำนองของเสียงเพลงเหมือนชีวิตจริง ดังเส้นทางชีวิตที่เทพทวยขีดเขียนให้เขาเดิน

ก่า  เออ  บ่า โอ๊ว  คือบทเพลงที่มีความหมายว่า “แฟนเก่าที่คิดถึง” ซึ่งเป็นบทเพลงที่ร้องโดย  “อ้ายื่อหมี่ซุ  เตอะเช่ ” นักร้องที่อาศัยอยู่ในอำเภอท่าขี้เหล็ก ของสหภาพพม่า    ในอัลบั้มนี้มีบทเพลงที่โดนใจชาวอ่าข่าทั่วโลกมากมาย  โดยเฉพาะวัยรุ่นอ่าข่าที่อยู่ในห้วงอาการผิดหวังจากความรัก  เมื่อได้ฟังเสียงร้องอันนุ่มนวลนี้ ก็ทำให้คลายความโศกศัลย์ เพิ่มกำลังใจ  ทำให้เพลงนี้เป็นที่รู้จักของคนอ่าข่าทั่วไปทั้งเมืองจีน  พม่า  ไทย  ลาว และเวียตนาม  ในเมืองไทยตามสถานีวิทยุภาคภาษาชนเผ่าอ่าข่า ทั้งที่เป็นของวิทยุชุมชน และคลื่นวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย  นิยมเปิดเพลงนี้มากที่สุด  และหากจะพูดว่าเป็นเพลงที่คนอ่าข่ารู้จักมากที่สุดก็คงไม่ผิดมากนัก  เพราะตั้งแต่เด็กเล็ก  สาวน้อย  หนุ่มใหญ่   จนคนเฒ่าคนแก่  ก็สามารถร้องเพลงนี้ได้อย่างแม่นยำทุกท่อน เมื่อมีงานต่างๆเกิดขึ้นในระหว่างประเทศ “ อ้ายื่อหมี่ซุ “ จึงได้รับเชิญเป็นเนื่องนิตย์

ความหมายและความดังของบทเพลงเป็นอมตะ  อยู่ในห้วงลึกของหัวใจคนอ่าข่าไกลทั่วหล้า   แต่ความดังของบทเพลงไม่อาจยับยั้งชีวาจะลับลา  ดังอาทิตย์อัสดงเมื่อกาลเวลามา     พี่หมีซุ ได้จากโลกาไป ทิ้งไว้เพียงความหลัง และลูกน้อยวัย 3 ปีคน และ 3  เดือนคน   ทำน้ำตาหลั่งริน  เศร้าระทมทั้งญาติพี่น้องและผู้มาพบพา อนิจจัง ชีวิตพี่สั้นเกินไป

ประวัติจากการบอกเล่าของพี่ๆของพี่หมู่ซุ  ได้เล่าด้วยแววตาอันเศร้าหมอง  ได้ใคร่ครวญความหลังให้ฟังอย่างจับใจ  เยือกระเย็นทั้งกายาและใจ   พี่หมี่ซุ  ได้จากโลกนี้ไปเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 2552 ณ โรงพยาบาลเชียงรายประชานุเคราะห์   ด้วยเคราะห์กรรมถูกโคมลอยยักษ์ไฟนรกครอบทั้งตัว เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน ณ.ท่าขี้เหล็ก ซึ่งตรงกับวันลอยกระทงของชาวพุทธโลก 

พี่หมีซุ มีคุณพ่อชื่อว่า “โบวยจ่า  เตอะเช่ “ และมีคุณแม่ชื่อว่า “อะมาก้อหมื่อ “   เป็นลูกคนที่ 10  ในบรรดาพี่น้อง 11  คน  มีชื่อจริงนับศักดิ์ตามพ่อว่า “จ่าเพอะ  เตอะเช่ “ เกิดวันม้า  และปีควาย ของชาวอ่าข่า  ณ.หมู่บ้านแห่งหนึ่งที่มีชื่อว่า “ ช่อซ้าภู “ ในจังหวัดเชียงตุง  ปัจจุบันอายุได้  37  ปี

ชีวิตในเยาว์วัย  เป็นเด็กที่น่ารัก หน้าตาออกจะอ้วนนิดๆ ตากลม  ผมดำ  ชอบเดินตามแม่ไปไร่  ตามประสาคนภูเขา  บทกวีที่แม่ขับร้องในแต่ละวัน ได้มีการซึมซับเข้าจิตใจและสายเลือด  ทำให้เด็กหญิงหมีซุชอบร้องเพลงตั้งแต่บัดนั้นมา  มีจิตใจที่ดีงาม  อ่อนโยนแต่ไม่อ่อนแอ  ชอบช่วยเหลือคนอื่น  ทำให้เป็นที่รักใคร่ของเพื่อนๆ  ด้วยความใฝ่ฝันว่าสักวันหนึ่งจะเป็นนักร้องให้ได้  ทำให้แววความเป็นนักร้องฉายออกมาตั้งแต่วัยเด็ก  ลีลา และซุ่มเสียงที่เพราะพริ้ม  ทำให้เด็กหญิงหมีซุ ได้มีโอกาสขึ้นร้องเพลงในงานสำคัญๆ  ด้วยความพยายามจึงห่างลาจากท้องไร่  ด้วยความหวังมาสู้งานในเมืองเชียงตุง ท่ามกลางผู้คนมากมายและสถานการณ์การเมืองของประเทศที่ลุ่มร้อนไปด้วยไฟสงคราม                จนในที่สุดก็ได้มาประสบความสำเร็จ ในปี ค.ศ 1998  เมื่อได้ออกอัลบั้มสมใจอยาก นั่นคืออัลบั้มเพลง ก่า  เออ บา โอ๊ว  จนเป็นที่ชื่นชอบของคนอ่าข่าทั่วไป และสามารถขายตลับเทปในต่างประเทศ เช่นเมืองไทย  ซึ่งถือว่าเป็นปรากฏการณ์ใหม่สำหรับคนอ่าข่า ที่อาศัยอยู่  5  ประเทศ   การกีดกั้นทางพรมแดน  แต่ไม่อาจกั้นเสรีภาพใจ   ได้พิสูจน์สัจธรรมเสียงเพลงแห่งกวีไร้พรมแดนอย่างแท้จริง

อีกชุดหนึ่งเป็นที่รู้จักของคนอ่าข่าทั่วไปนั้นคือ “ อะมานือก่า “ ซึ่งมีความหมายว่า“ความรักของแม่  “ อัลบั้มชุดนี้ก็เป็นที่ถูกอกถูกใจของคนอ่าข่า  เมื่อได้ฟังเพลงนี้จบทีไร ก็จะเกิดความเห็นอกเห็นใจถึงเด็กผู้กำพร้าแม่  เพราะได้ขับร้องถึงความลำบากเพราะแม่ได้ตายจาก  และการขาดความอบอุ่นที่แม่มีให้  สิ่งใดๆในโลกแห่งความเป็นจริง ไม่มีเบ้าหลอมใดที่สร้างคนให้เป็นคนเทียบเท่ากับการที่แม่สร้างลูกให้เป็นคนดี  เนื้อหาสาระชวนให้ขบคิด และน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

ผู้เขียนขอคารวะในพยายาม  ความอดทนของพี่หมีซุ  ถึงแม้ว่าพี่ได้จากโลกนี้ไปแล้ว  แต่ความทรงจำ  ความเป็นมิตรภาพ  ความเป็นพี่น้อง  บทเพลง  ยังฝังติดตรึงหัวใจตราบนานเท่านาน  แต่อีกแง่หนึ่งของชีวิตความเป็นจริง  บทเพลงที่พี่เขาร้อง เหมือนดั่งพี่เขารู้ชะตากรรมของชีวิตตนเองที่จะเป็นไป  เพราะบทเพลงที่ขับร้องออกมาจากใจทุกบทเพลง  ดูเหมือนได้เกิดขึ้นจริงในชีวิตของพี่เขา    ดั่งเพลงความรักของแม่ ที่พี่เขาร้อง  ได้ทิ้งปริศนายากเกินจะเข้าใจ  พี่หมีซุทิ้งลูกน้อย  2 คนให้กำพร้าแม่  ประดุจดังทิ้งเพลงแม่ฝากให้ลูก.... 

                                                                                                                        รักและอาลัย

                                                                                                                      ป.      อายิ

        โปรดติดตามอ่านตอนต่อไป