การเดินทางที่ดีสำหรับฉัน
      ฉันเป็นคนชอบการทางเดินมาก ใครชวนก็ไปกับเขาหมดบางครั้งไม่รู้ซ้ำไปว่า เขาจะไปที่ไหน แม่ฉันเคยบอกฉันว่าระวังสักวันหนึ่งถูกหลอกไปขายจะรู้สึก แต่ฉันไม่รู้สึกที่จะกลัว ฉันคิดนะว่าการเดินทาง คือ การหาประสบการณ์และการเรียนรู้ของตนเองมากกว่า เราได้ไปเรียนรู้สิ่งที่เราไม่เคย
       นักเดินทางได้รู้จักผู้คนมากหมายและได้รู้จักสิ่งใหม่ๆในชีวิต ความฝันของฉันอยากเดินทางเรื่อยๆที่ที่ไม่เคยไป และทุกครั้งที่ฉันจะเดินทางที่ไหน ฉันมีความรู้สึกตื่นเต้นมากในสมองมีคำถามมากหมาย ส่วนใหญ่ฉันมักจะนึกถึงในหมู่บ้านเป็นสิ่งแรก ฉันมักคิดว่าในหมู่บ้านที่เราจะเข้าไปนั้นคงไม่น่าต่างจากหมู่บ้านเรามากนะ เพราะเป็นชนเผ่าด้วยกัน วิถีชีวิตคงไม่ต่างกัน แต่มันต่างกันก็ คือ ภาษา เพราะชนเผ่าภาษาการพูดจะไม่เหมือนกัน คนหลายคนเคยถามฉันนะว่าเป็นชนเผ่าพูดภาษาเหมือนกันไหม ฉันบอกเขาว่าไม่เหมือนกัน  เพราะแต่ละชนเผ่าพูดไม่เหมือนกัน ชนเผ่ามีหลายชนเผ่าไม่ใช่ชนเผ่าเดียว เขาบอกฉันว่าเขาคิดว่าชนเผ่าก็เหมือนๆกัน  ฉันว่าอีกหลายคนนะที่ยังไม่รู้ว่าชนเผ่ามีหลายแขนง 
      การเดินทางครั้งนี้มีระยะเวลาทั้งหมด 6 วันไปงาน hilltribe สัญจร ไปแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมของลาหู่แซแล ฉันดีใจมากที่ได้ไปในหมู่บ้านลาหู่แซแล เพราะฉันไม่เคยรู้จักลาหู่แซแลมาก่อนเลย รู้จักแต่ลาหู่ลาบาและลาหู่ญี้    ฉันไปถึงในหมู่บ้านมองดูรอบๆในหมู่บ้านแล้วนึกถึงบ้านของตนเอง  เพราะแถวนั้นมีต้นไม้และภูเขารอบๆบ้านเต็มหมด ไปถึงที่พักเก็บกระเป๋าเสร็จ เดินเล่นในหมู่บ้านเห็นเด็กๆเล่นกันอยู่ อยากเล่นกับเด็กแต่อายคนในหมู่บ้าน เดี๋ยวเขาว่าฉันแก่แล้วมาเล่นกับเด็กอยู่ได้ และชาวบ้านก็น่ารักมาก  ฉันรู้สึกว่าคนในหมู่บ้านมีความสามัคคีดี

      ฉันไปนั่งคุยกับคนในหมู่บ้าน เขาถามฉันว่ามาทำอะไรกัน  ฉันบอกมาฉายสารคดีของชนเผ่าลาหู่แซแลกับลาหู่ลาบามาแลกเปลี่ยนกันเกี่ยวกับวัฒนธรรมเขาดีใจมาก  เขาบอกฉันว่าคนปัจจุบันนี้ที่สนใจวัฒนธรรมน้อยลงมาก เขาดีใจที่ทีมงานเราสนใจวัฒนธรรมและสืบทอให้คนในหมู่บ้านและคนรุ่นใหม่  เขาอยากให้คนรุ่นใหม่กลับมาสนใจวัฒนธรรมของตนเอง วัฒนธรรมจะได้ไม่หายไป ฉันนั่งฟังที่เขาบอกมาและฉันก็นึกถึงในอนาคตของคนรุ่นใหม่ ต่อไปรุ่นปู่รุ่นพ่อแม่เราหมดไปเราจะไปอย่างไรเน้อ วัฒนธรรมของความเป็นชนเผ่าคงจะไม่มีอีกแล้ว   
คิดคิดแล้วก็หนักใจนะ..จากนั้นฉันขอตัวไปที่อื่นต่อ

      ฉันไปอยู่ในหมู่บ้าน 5 วัน ฉันได้เรียนรู้ไม่ได้มากนะแต่ก็ได้เรียนรู้บางสิ่งบางอย่างบ้าง ฉันไม่ได้หวังอะไรมาก ฉันแค่ได้รู้จักคนในหมู่บ้านก็พอแล้ว การไปสัญจรครั้งนี้ทีมงานทุกคนทำหน้าที่ของตัวเองดีและช่วยกัน  ฉันมองทีมงานทำงานช่วยกันคนละไม้คนละมือดีใจที่เห็นทีมงานสามัคคีกัน…  ทีมงานของเรามีหลายชนเผ่าและมาจากต่างถิ่น  แต่ก็ไม่มีปัญหาเรื่องการทำงาน...ที่ทีมงานเราไปฉายสารคดีของลาหู่แซแลกับลาหู่ลาบา  ชาวบ้านสนใจมากและมีความรวมมือดีมากหนุ่มๆสาวๆและเด็กๆมาดูกันเยอะพอสมควร ส่วนผู้ใหญ่ผู้เฒ่าสนใจเป็นพิเศษ ดูไปหัวเราะไป เพราะเขาเห็นรูปภาพของตนเองที่อยู่หน้าจอ ทีมงานเราไปนั่งดูกับชาวบ้านและคุยกับชาวบ้าน บางคนก็เล่นกับเด็กบ้าง... 

      ส่วนฉันได้รู้จักกับน้องคนหนึ่ง ฉันถามอายุของน้องเขา น้องเขาตอบฉันว่าไม่รู้อายุของตัวเองเพราะพ่อแม่เสียไปตอนเขายังเด็ก แล้วฉันถามน้องเขาได้เรียนหนังสือไหม น้องเขาบอกอยู่ ป.4 ช่วงเวลาที่คุยอยู่เดินไปบ้านน้องเขา น้องเขาชวนฉันไปบ้านเขา ไปถึงบ้านน้องเขา  เขาเข้าไปในบ้านไปเอาเสื้อลาหู่แซแลมาให้พี่อีกคนหนึ่งใส่ แต่ฉันบอกว่าฉันไม่ใส่นะ จากนั้นพวกเราก็เดินมาเรื่อยๆและคุยไปด้วย เขาบอกฉันว่าพรุ่งนี้เขาเดินทางกลับไปหาพี่ที่เชียงรายและกลับไปเรียนหนังสือ ฉันก็งงฉันถามไม่ได้เรียนอยู่ในหมู่บ้านเหรอ น้องเขาบอกไม่ได้เรียนในหมู่บ้าน เรียนอยู่ที่เชียงราย ฉันมองหน้าน้องเขา เขามีความซื่อและบริสุทธิ์อยู่ในตัวเขา แต่สิ่งที่ฉันไม่อยากเชื่อ คือ น้องเขาแต่งงานไปแล้ว ฉันมารู้จากพี่อีกคนหนึ่งบอกว่าน้องคนนี้แต่งงานแล้ว ฉันงงมากเป็นไปได้อย่างไรพเราะเมื่อคืนฉันคุยกับน้องเขาอยู่  น้องเขาบอกเรียนอยู่นี่ พี่เขาบอกฉันว่าถูกน้องเขาหลอกแล้ว ฉันไปถามคนในหมู่บ้าน ชาวบ้านบอกเป็นจริง  ฉันคิดว่าน้องเขาคงไม่กล้าบอกฉันที่เขาแต่งงาน แต่ฉันก็สงสารน้องเขา ไม่รู้อนาคตของน้องเขาจะเป็นอย่างไร...