“ เบื้องหน้าคือเด็กหนุ่มที่นอนทอดร่างเหยียดยาว เครื่องมือทางการแพทย์ซึ่งเต็มไปด้วยสายยางนานาพาดผ่านไปมาบนร่างของเด็กหนุ่ม มือน้อย ๆ ที่ซีดเซียวเย็นยะเยือก สายตาของเขาส่ายไปมาเพื่อมองว่ามีใครอยู่รอบ ๆ กายเขาบ้าง” แต่เมื่อสายตาประสานพบผู้คนพลันคิ้วบนใบหน้าของหนุ่มน้อยก็เริ่มขมวดเกร็ง น้ำตาเอ่อล้นที่ดวงตาคู่น้อย บอกได้ถึงความหวาดกลัวต่อสภาพร่างกายของตน เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่พร้อมที่จะละร่างจากโลกนี้ไป ... จากอาการติดเชื้อในกระแสเลือดและสมอง วันนี้เส้นเลือดของสุวิทย์ไม่สามารถรับยาได้แล้ว หมอต้องผ่าตัดเส้นเลือดใหญ่เพื่อให้ยาตรงเข้าร่างกายทางเส้นเลือดใหญ่ อาตี...บอกอาการของน้องให้ฟังด้วยแววตาของผู้พี่ที่ดูช่างอ่อนล้า “ สุวิทย์จะไม่ค่อยยอมนอน จะหันหน้าไปทั้งซ้ายและขวาเพื่อมองหาคนข้างกายเสมอ เสมอ และหากมีใครยืนอยู่ข้าง ๆ เขาก็จะส่งสายตาที่เอ่อล้นด้วยน้ำตาประหนึ่งจักบอกว่าเขากลัว เขายังไม่อยากตาย ... ”

      สุวิทย์...เป็นเด็กหนุ่มที่น่ารัก...เด็ก ๆ ในรุ่นเดียวกันต่างยอมรับและเล่าขานในความดีของสุวิทย์ เขาเป็นเด็กที่เรียบร้อย พูดน้อย และขยันขันแข็ง สุวิทย์อยู่กับยายและช่วยเหลืองานบ้านเป็นอาจิณ เขาเป็นที่รักใคร่ของบรรดาครูอาสาที่ได้เคยแวะเวียนไปใช้ชีวิตอยู่ที่หมู่บ้าน จากอุบัติเหตุทางรถเพียงเล็กน้อยเมื่อ 7 เดือนที่ผ่านมา ทำให้ชีวิตของเด็กน้อยผู้นี้พลิกผลันไปจนแทบไม่น่าเชื่อ... 7 เดือนแห่งการต่อสู้กับสภาพร่างกายและจิตใจที่บาดเจ็บ เขามีอาตีพี่ชายนักสู้ผู้อ่อนโยนยืนอยู่เคียงข้าง อาตี..คุยให้ฟังว่า “ เขาใช้ทุกวิถีทางไม่ว่าจะเป็นแพทย์แผนปัจจุบัน ยาแผนโบราณ หรือการทำพิธีกรรมตามเชื่อของชนเผ่า การประสานไปตามหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการรักษาพิเศษ เพื่อที่จะทำให้น้องชายของเขาดีขึ้น ในขณะเดียวกันเขาก็ทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาใจของคนในครอบครัว ไม่ว่าจะเป็นแม่หรือยาย ซึ่งต้องเฝ้ามองลูกชายหรือหลานยายคนนี้ต่อสู้กับสภาพร่างกายที่อ่อนแรงลงทุกวี่วัน” อาตี...บอกว่า “ เขากลัวเหลือเกิน..กลัวน้องชายของเขาจะหมดกำลังใจ ไม่ยอมสู้ต่อ ” หลังเลิกงานประจำที่อาตีทำอยู่ที่มูลนิธิกระจกเงา เขาจะต้องไปกินข้าวกับน้องชายและแม่ที่โรงพยาบาลตลอด 6 เดือนที่ผ่านมา จนเมื่อเดือนมีนาคมที่ผ่านมาทางโรงพยาบาลให้อาตีพาน้องกลับบ้านเพื่อดูแลรักษาแผลกดทับที่เกิดขึ้น ขณะพักรักษาตัวอยู่ที่บ้าน สุวิทย์..พยายามโทรคุยกับครูอาสาที่เขารักและนับถือ สุวิทย์...บอกกับครูว่า “ เขาหายแล้ว ดีขึ้นแล้ว เดินได้แล้ว ” แม้นในความเป็นจริงเขายังคงนอนอยู่บนเตียงโดยมีแม่และพี่ชายพลัดกันดูแลทำแผลทุกเช้าและเย็น ฤานี่คือความคิดฝันของเด็กคนหนึ่ง