ลีซู เผ่าอื่น ๆ
ฝนตก กับ ความเหงา
Monday 1st August 2005, 11:09 PM

รายงานอากาศกล่าวเตือนพื้นที่เชียงราย ภาคอีสานหลายจังหวัด ว่าจะมีพายุเข้า จะมีฝนตกหนักตลอด และระวังน้ำจะท่วมข่าวค่ำเมื่อวาน ระหว่างที่ชมข่าวฝนก็ตกเรียบร้อยแล้ว เรื่อยมาทั้งคืน เห็นจะเว้นสัก 1 ชม. แล้วก็ตกเรื่อยมา จนมาหยุดเอาตอนเกือบเที่ยงของวันที่ 1 สิงหาคม 2548 มันกินเวลายาวนานจริง ๆ ปริมาณน้ำฝนก็ไม่ใช่น้อย ฉันนั่งคิดว่าหากว่าฉันยังอยู่กรุงเทพฯ คงเป็นจันทร์อมหิต จันทร์วิปโยค หรืออะไรสักอย่างแล้วแต่จะว่ากันไป เพราะฝนตก กับรถติดในกรุงเทพฯ เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ และยิ่งตกกินเวลานานขนาดนี้ การระบายน้ำในเมืองใหญ่คงไม่ทันการจนเกิดน้ำท่วมเอ่อเข้าพื้นถนน จนไม่สามารถขับเคลื่อนได้ ทำให้กรุงเทพฯ เป็นอัมพาตเป็นแน่แท้

แต่นี่ดีที่ฉันอยู่เชียงราย ที่พัก กับที่ทำงานอยู่ที่เดียวกัน มีแต่อาจต้องเดินกางร่มไปติดต่อผู้คนที่สำนักงานข้างเคียงบ้างเท่านั้น ที่ป่าที่อยู่อาศัยก็ไม่ต้องกลัวเรื่องน้ำท่วม สระน้ำกลางศูนย์เป็นแหล่งกักน้ำไว้ก่อนในปริมาณมาก ก่อนที่จะระบายออกสู่ที่ต่ำ ฉันเฝ้ามองดูฝนตกเช้านี้ แล้วก็รู้สึกดีใจแทนชาวไร่ ชาวนา ฝนตกขนาดนี้ที่นาคงได้ซึมซับน้ำไว้มากมาย สำหรับการเจริญเติบโต ฝนปีนี้สำหรับเชียงราย มาช้ากว่าทุกปี จริง ๆ ช่วงเวลานี้ของปีที่แล้ว เรากำลังประสบปัญหาฝนตกทุกวัน ไม่หยุด รถติดหล่ม และผ้าไม่แห้ง

ฉันตื่นแต่เช้าเหมือนทุกวัน เปิดคอมพิวเตอร์ตั้งแต่ตายังไม่เปิดเต็มที่ กังวลว่า ฝนตกอย่างนี้เน็ทจะร่วงเข้าให้อีก ทำให้ไม่สามารถทำงานที่ต้องทำทุกวันบนเน็ทให้เรียบร้อยก่อน หลังจากนั้นก็ต้องกางร่มไปทำกิจธุระส่วนตัวเนื่องจากห้องน้ำไม่ได้อยู่ในตัวบ้านพัก

ฝนยังคงตกหนัก และดูเหมือนจะไม่ลดปริมาณความรุนแรงลง ประหนึ่งเหมือนเพิ่งจะตกใหม่ ๆ แต่ว่ามันเกิน 12 ชั่วโมงไปแล้ว ฉันเหลียวมองพื้นที่ศูนย์โดยรอบ ไม่พบหน้าผู้คนเลย ทุกคนคงยังสลบไสล หรือว่าเพียงแค่เก็บตัวเองในร่มกำบังฝน เวลานี้โดยปกติ ผู้คนจะวุ่นวายกับกิจวัตรประจำวันในวันใหม่ แต่นี่ดูเหมือนจะมีฉันเพียงคนเดียวตื่นขึ้นมา ฉันกลับเข้ามาบ้านขนาด 1 ห้องที่รวมไว้ทั้งการทำงาน และการนอนอยู่ เก็บตัวเองลงเหมือนคนอื่น ๆ และทำอะไรในห้องนี้ พาลคิดไปว่า วันนี้คงเป็นวันดีสำหรับทำกิจกรรมส่วนตัวที่ตัวเองชอบ แต่แล้วไอ้ "ความเหงา" มันก็มากระทบจิตจนทำให้ฉันรู้สึกได้ถึงขั้วหัวใจ อยู่บ้านคนเดียว ทำงานคนเดียว เดินออกไปก็ไม่เจอใคร นอกจากเม็ดฝนที่ร่วงโรยจากฟ้าอย่างไม่คิดจะขาดสายไป

ฉันคิดอยากเก็บตัวอยู่ในบ้านอย่างนี้ ทำงานอยู่คนเดียว หรือทำอะไรที่ตัวเองอยากทำที่นี่ เหมือนชีวิตมีเพียงคนเดียวในโลกนี้ เฝ้ามองดูสิ่งแวดล้อมรอบข้างเคลื่อนไหว มองดูตัวเองเคลื่อนไหว และจับตัวการเคลื่อนไหวนั้นไว้

ทำไมเหรอ สายฝนจึงนำความเหงามาให้ฉันได้....