ลีซู เผ่าอื่น ๆ
กลับไปเชียงราย
Friday 21st April 2006, 9:37 PM

และแล้วก็ตัดสินใจเดินทางกลับไปเชียงรายอีกครั้ง หลังจากห่างหายไปนานเหลือเกิน... 6 เดือน เห็นจะได้ อยากกลับไปดูความเป็นไป ไปเรื่องส่วนตัวของตัวเอง และก็เที่ยวสงกรานต์ และเยี่ยมเพื่อนไปในตัว

นัดหมายเดินทางด้วยรถเจ้าใหม่ ผู้โดยสาร รวมคนขับก็มี 5 คน ใหม่ อาจู จรรดา อาซา และเรา เดินทางออกจากหลักสี่ ประมาณ 7 โมงเช้า เดินทางเรื่อย ๆ กินข้าว แวะพักรายทางไปเรื่อง ๆ นั่งเม้าท์ หลับ คุยกันไป ไปถึงเชียงรายประมาณ 2 ทุ่ม แวะซื้ออาหารเข้าไปกินที่ศูนย์ จากแถวห้าแยกปากเกร็ด

คืนแรกที่นั่น ถึงกับนอนลำบาก เพราะว่า ไม่เคยนอนมานาน เหมือนต้องปรับตัวใหม่อีก เปิดหนังสือ อ่านแล้ว อ่านอีก คิดว่าหลับไปที่ตี 3 เห็นจะได้ และตื่นนอนมาตอน 6 โมงกว่า ออกขี่จักรยานเสือภูเขาคืนเดิม ลงดอยไป 4 กิโลกว่า เฮ่อ เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน

ไปครั้งนี้ก็ได้เล่นน้ำสงกรานต์ชุ่มตัวหลังบ้านจะแล แล้วก็ไปกินไก่ย่าง ข้าวเหนียวกับอาซา อาตี จรรดา แอ๋น แล้วเดินเลยไปน้ำตกห้วยแม่ซ้าย เฮ่อ นานแล้วหนา ไม่ได้สนุกกันอย่างนี้

มีทำพิซซ่ากินกับกับหลาน ๆ เทียนวาด พู่กัน กับอ้อ เราลองทำเกี๊ยวซ่าด้วยแป้งเกี๊ยว ใช้ได้ กินกันหมด โอเค

หลังจากนั้น ก็แวะไปคุยกับอามะบ้านอาจ่า กับมาทะ พอจะจากมา ก็มีเสียน้ำตาอีก โธ่..อามะ อย่าร้องไห้นะ ชีวิตมันไม่ง่าย แต่ต้องมีแรงสู้ต่อนะ

ไปขี่จักรยานกับเทียนวาดตอนเช้าอีกวัน ได้คุยกับชาวบ้าน นั่งหัวเราะกับน้อย บูสึ ขอบคุณสำหรับไข่แดงที่เอามาให้ ขอบคุณสำหรับกระเป๋าอาข่าที่มาทะ กับ แอนนาปักให้ สำหรับวันเกิดปีที่แล้ว

จากที่นั่นมาตอนเช้าวันที่ 16 นั่งรถกันมาราธอนมาก เพราะว่า พอใกล้ถึงนครสวรรค์ก็รู้ว่ารถติดมาก ต้องเปลี่ยนเส้นทาง อ้อมไปโน่นสุพรรณบุรี กว่าจะถึงบ้านดิฉันที่อยู่แถบนนท์ บ้านแรกก็ปาเข้าไป 3 ทุ่มครึ่ง

เป็นการไปที่ได้รำลึกอะไรหลายอย่าง กับเวลาที่ผ่านเลยไป ไม่มีอะไรเหมือนเดิม ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงทุกวินาที หลายคนที่ติดตรึงกับสิ่งเก่า ๆ ทั้ง ๆ ที่มันน่าเบื่อ ก็อาจเป็น เพราะเกรงกลัวต่อการเปลี่ยนแปลง ที่ต้องปรับ และยอมรับมัน

วันนี้ กลับไปอ่านไดอารี่แอ๋น ถึงกับเสียน้ำตา อือ.. ยอมรับว่าไม่ได้เข้ามาอ่านนานมาก แล้วก็ไม่รู้ว่ามีใครเขียนอะไรกันบ้าง ขอบใจลูกสาวแม่ ถึงแม้พี่จะไม่ได้รับรู้ถึงความรู้สึกแท้ ๆ ของการเป็นแม่คน ณ ตอนนี้ แต่พี่ก็รู้สึกเป็นห่วง และอยากเห็นเรามีชีวิตที่ดี ในแบบที่เรามีสิทธิเลือกมัน ชีวิตมันไม่ง่ายเลย จริง ๆ