ลีซู เผ่าอื่น ๆ
คนภูดอย
Tuesday 1st March 2005, 1:51 PM

ตะวันโรยตัวลงอย่างช้าๆ ตามสันภูมิแสงสีส้ม ทาบทา อยู่เรืองๆ ก่อนที่ความมืด จะเข้า
ปกคลุมทิวเขา ตามเส้นทางระหว่างยอดดอย จะพบเห็นภาพของหญิง-ชาย เดินแบกกระสอบข้าวสารและแบกต้นกล้วย โดยใช้ผ้าคาดบนหัว ดูท่าทางคงจะหนักไม่ใช่น้อย แต่นั่นก็เป็นภาระอย่างหนึ่งที่ปฏิบัติมาจนกลายเป็นวิถี..ลาหู่ ..และในยามค่ำคืนในหมู่บ้านลาหู่ จะเอาน้ำชาอุ่นๆถูกยื่นส่ง มาให้ดื่มแก้หนาว เจ้าของบ้านซึ่งมีใบหน้าที่ฉาบด้วยความจริงใจ และเป็นมิตรออกมาอย่างเห็นได้ชัด กลิ่นหอมของใบชา ถูกแทรกซ่านด้วยน้ำร้อน ที่ต้มในกาน้ำ ที่ลานกลางบ้าน เพิ่มกลิ่นที่เย้ายวนใจและ รสชาติออกขมเล็กน้อย แต่ให้ความชื่นใจอย่างดีและ ลาหู่เป็นผู้ที่ถูกขนานนามมาว่าเป็นนักล่าผู้เก่งกล้า..ในการดำรงวิถีชีวิต ตามป่าดงพงไพร โดยเฉพาะในสมัยก่อน
การล่าสัตว์เท่านั้น ที่จะสร้างปัจจัยหนึ่งในการดำรงชีพ การล่าสัตว์เพื่อเป็นอาหาร..บนดอยสูง
ชาวลาหู่มักจะเลือกถิ่นฐานที่อยู่อาศัยบริเวณมีแหล่งน้ำที่มีคววามอุดมสมบูรณ์อยู่เต็มเปี่ยมและ
นี่ก็เป็นภูมิปัญญาของคนรุ่นก่อนอย่างไม่มีคำโต้แย้งใดๆได้เลย แล้วมาถึงในปัจจุบัน เมื่อโลกมีการพัฒนาการมากขึ้น วัตถุจากเมืองกรุงก็สามารถเข้าถึงกลุ่มชนเผ่าได้อย่างง่ายดาย ชาวลาหู่เองก็เช่นกัน ชุมชนที่อยู่ใกล้เมืองก็ต้องยอมรับเอา วัฒนธรรมเหล่านี้ อย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง แต่นั้นก็ไม่ได้หมายความว่า เขาเหล่านั้นจะละทิ้งประเพณีวัฒนธรรมและความเป็นชนเผ่าไป เมื่อยาม
ย่างกรายเข้าหมู่บ้านลาหู่จะเห็นวิถี..ที่งดงาม หญิงสาวชาวลาหู่ทำกิจกรรมต่างๆ อย่างไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย ทั้งแบกข้าว เย็บผ้า เมื่อถึงเทศกาลต่างๆ ชาวลาหู่มักสนุกสนามกับเทศกาลอย่างมาก และการสร้างความประทับใจ ซึ่งกันและกัน ในช่างเต้น(จะคึ)การเต้นรำ ตามจังหวะ กลอง โดยจัดแถวเป็นวงกลม มีผู้นำทางศาสนา เป็นคนนำ ก็จะมีเครื่องดนตรีชนเผ่า จำพวก แคน กลอง ฆ้อง ฉาบ เป็นต้น เริ่มจากการขยับเท้าง่ายๆ แล้วเริ่มด้วย การเต้นขยับ เท้าซ้าย-ขวา ปรบมือ ตามจังหวะ ที่สวยงาม ในเรื่องของเครื่องการแต่งกาย ที่ดูจะวิจิตร และประณีต บรรจงจากการตัดเย็บด้วยฝีมือล้วนๆ แสดงถึงความอดทน ในการประดิษฐ์ประดอย ลายผ้า แต่ละชิ้นงานออกมา
จนเป็นลวดลายที่สวยงาม ในลักษณะของลายผ้าเช่น ย่าม เสื้อผ้า ข้อมือ ต่างๆนี้ เห็นได้ ณ..
ที่..บ้านจะแล ม.11 ต.แม่ยาว อ.เมือง จ.เชียงราย..ที่นี่..