|
|
|||||
|
||||||||||||||||||
|
ฟ้าสาง วันใหม่ Monday 15th January 2007, 12:09 PM ก็อย่างที่ว่าแหละเน้อ ฟ้าสางเมื่อไหร่ วันใหม่ก็คืบคลานเข้ามาแทนที่ ดูเหมือนว่าวันใหม่เร่งรีบเข้าเปิดโลกกว้างพร้อมกับต้อนรับผู้คนที่พึ่งผ่านวันวาน ต่างชื่นบานกับฟ้าสางวันใหม่ พบแต่รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้คน ต่างรื่นรมย์ชมชื่นกับเพื่อนมิตรสหาย หน้าที่การงาน กับทรัพย์สินที่ตนมีอยู่ ชื่นชมกับลูกหลานพร้อมหน้าพร้อมตา แต่สำหรับฉันแล้ว ดูเหมือนว่า ฟ้าสางวันใหม่ ก็ดูเหมือนเดิม จะมีสักกี่คนที่เป็นเหมือนฉันเน้อ ยังฝังจำสิ่งต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ไม่อาจลืมเลือน แม้ว่าภาพนั้นจะจางลงไปแล้ว แต่ความเจ็บปวดยังคงวนเวียนอยู่เหมือนเดิม เพราะอะไรทำไม ความเจ็บปวดไม่วนออกไปจากความรู้สึกของตัวเองเสียที ฉันเจ็บพอแลว จะไม่ให้หวนมาอีก นั่นคือสิ่งที่ฉันพร่ำบอกกับตัวเองเสมอ ทุกครั้งที่สับสนกับตัวเอง แต่มาวันนี้ ฉันกลับเหงาจัง บางครั้งอยากจะร้องไห้เวลาอยู่คนเดียว ไม่อยากจะคิดอีกแล้ว ไม่อยากให้เป็นจริงขึ้นมา ไม่อยากให้พบเจอคนที่ไม่อยากพบเจอ อยากจะให้เราอยู่ห่างกันคนละโลกนั่นแหละดีที่สุด เพราะฌะอคงจะไม่มีค่าสำหรับฉันทุกถ้อยคำ ทุกลมหายใจ เธอคือวัตถุของโบราณที่ไม่เก็บสะสมเอาไว้ ฉันควรจะจัดเธอไว้ในหมวดที่ไม่ต้องการ เพราะเธอคือขยะหัวใจฉัน เธอทำให้ฉันร้องไห้ตลอดมา แม้วันนี้ฉันจะพยายามยืนให้ได้ พยายามสลัดเธอไป เพราะฉันคือฉัน แต่ความผูก- ความสัมพันธ์ทำให้ฉันเจ็บปวดเหลือเกิน ฉันจะไม่ร้องไห้อีกนะ จะแข็มแข็งกว่าเดิม จะก้าวไปข้างหน้าอย่างภาคภูมิใจ |
||||||||||||||||||
 |
