ลีซู เผ่าอื่น ๆ

หญิงชนเผ่า

เรื่องเศร้าๆๆๆๆ
Monday 21st January 2008, 3:38 PM

ชีวิตคนเราก็แค่นี่แหละ เจอทั้งดี และไม่ดีปะปนกันไป ชีวิตจะได้มีรสชาติ ทุก ๆ ๆ วันทีได้สัมผัสละครทีวี ฉากบางฉากช่างดูเจ็บปวดเหลือเกิน บางฉากดูมีความสุขสม
ของขวัญ
Tuesday 27th February 2007, 9:31 AM

เมื่อเอ่ยถึงของขวัญ ต่างคนก็ทราบดีกันอยู่ว่า ของขวัญคืออะไร มันเป็นสิ่งหนึ่งที่ทุกคนปรารถนา ทุกคนต่างอยากได้กัน และฉันเองก็ไม่เคยปฎิเสธของขวัญเช่นกัน ฉันเคยคิดว่าของขวัญนั้นแม้จะเล็กจะใหญ่โตมโหราฬเท่าไร มันก็ยังเป็นของขวัญที่ดึงดูดใจคนเช่นนั้น วันนี้ก็ถือว่าเป็นโอกาสดีของฉันที่ได้รับของขวัญที่ไม่คาดผันมาก่อน แม้บางครั้งของขวัญชิ้นนี้อาจจะทำให้ฉันเหน็ดเหนื่อยบ้าง แต่จะอย่างไรก็ตามเค้าก็ยังเป็นสิ่งที่ล้ำค่าที่ทำให้ฉันมีกำลังใจต่อสู้ต่อไป เช่นกัน


...........มาวันนี้ฉันรู้ว่าของขวัญชิ้นนี้มีความหมายกับฉันเหลือเกิน ของที่ได้รับนั้นช่างงดงามเหลือเกิน ช่างมหัศจรรย์เหลือเกิน ของขวัญที่เดินได้ พูดได้ ทำทุกอย่างได้ ช่างเก่งเหลือเกิน

....วันนี้ดูสับสนเหลือ เขียนผิด ๆ ถูก ๆ เลยงงมาก ดูเหมือนคิดไม่ออกเลย

ลมหนาวหวนมาอีกครั้ง
Tuesday 30th January 2007, 9:16 AM

เช้าวันนี้หนาวจังเลย ลองเปิดหน้าต่างยืนดูข้างนอกพบว่าหมอกหนาลงอีกแล้ว อากาศหนาวจับใจเลย ช่างเหน็บหนาวอะไรเช่นนี้ ทุกครั้งที่ลมหนาวพัดมาฉันเย็นยะเยือกไม่อยากออกจากผ้าห่มอันอุ่น ๆ แต่ก็ต้องตัดความคิดออกไป เพราะว่าเด็ก ๆ รออยู่ตรงหน้าเต็มเลย ความหนาวจึงเอาชนะจิตใจของเราไม่ได้ เราตื่นมาท่ามกลางความไม่อยากต่นเลย แต่อดเป็นห่วงเด็กไม่ได้ ความรักที่เรามอบให้เด็กช่างยิ่งใหญ่สำหรับตัวเองเหลือเกิน แต่เด็กจะรู้มั้ยเน้อ ใคร ๆ บอกว่าเด็กมักจะไม่คิดอะไรมาก อะไรที่ผ่านมาก็ผ่านไป จริง หรือเปล่าเน้อ???? แต่สำหรับเราแล้ว จะตั้งใจทำงานให้เด็กอย่างเต็มที่ จะต้องเตรียมการสอนเพิ่มข้นเป็นหลายเท่าตัว เพราะนั้นคือ สิ่งที่เรารอคอยมานานหลายปีแล้ว วันนี้มีโอกาสได้ทำก็จะทำให้เต็มที่ สมกับที่ได้ร่ำเรียนมา

.... หลายคนก็คงคิดเช่นนี้นะ

จงระวังความคิด..ของตัวเอง
Thursday 25th January 2007, 9:17 AM

เป็นความจริงอย่างที่ใคร ๆ เค้าพูดกันว่า...จงระวังความคิดของตัวเอง .. เพราะความคิดจะทำให้ตัวเองว้าวุ่นเสมอ และวันนี้ก็เป็นจริง วันนี้เครียดเนื่องจากความคิดของตัวเอง มันช่างเจ็บปวด
อยากรู้
Monday 22nd January 2007, 9:12 AM

อยากรู้ว่าโลกกว้างนี้... มันกว้างใหญ่
ก็ต่อเมื่อเรา....ได้ออกเดินทาง
..................................จะรู้คุณค่าของอะไร...สักอย่าง
...................................ก็ต่อเมื่อ...เสียมันไป
จะรู้ความของคำว่า ..ฟ้าหลังฝน
ก็ต่อเมื่อเราผ่านพ้นมัน...มาได้
จะรู้ว่ายังมีเรื่องอีก..มากมาย
ก็ต่อเมื่อเรา...เปิดใจยอมรับมัน
จะรู้ว่าในหนังสื่อมีอะไรมากมาย
ก็ต่อเมื่อเราเปิด..อ่านดู
จะรู้เวลา..ของดอกไม้บาน
ก็ต่อเมื่อเรา...เฝ้าตามอยู่อย่างนั้น




อยากรู้
Monday 22nd January 2007, 9:03 AM


คำว่า "รัก"
Monday 15th January 2007, 1:57 PM

เคยคิดว่า " รัก " อย่างไหนที่เราอยากจะเจอ

คำตอบ ไม่มี แบบฉบับที่ตายตัว.. เพราะ ว่า คนแต่ละคน อยากมีรักที่แตกต่างกัน

แต่ .. มีสิ่งหนึ่งที่ ทุกคนอยากมี และ ต้องการ คือ "รัก" ที่ มั่นคง และยืนยาว..

ความรักเกิดขึ้นไม่ยาก .. แต่ การ รักษาความรัก ให้คงอยู่ เป็นเรื่องยาก ..กว่า...

..เคยคิดว่า จะมีไหม ใครสักคนที่เกิดมา เพื่อ กัน และกัน หรือ "คนที่ใช่ " ?

ไม่มี ใครตอบได้ ... มีแต่เวลา พรหมลิขิต และ คน สอง คน ...

......." การพบกัน " การที่จะได้รักกัน มีความ รู้สึกดี ๆ ให้กัน และมีหลายสิ่ง หลายอย่างในตัวตน ที่ คล้ายคลึง กัน

ไม่ใช่ง่าย เลย .. เพราะในชีวิต ๆ นึง เราจะไม่รู้เลยว่า คนที่ผ่านเข้ามาจะเป็น" คนที่ใช่สำหรับเรา " หรือ เปล่า ............

..เคยกลัวกับ การมี ความรัก..กลัวที่ จะ ต้อง ผิดหวัง..กลัวที่ จะต้อง เสียใจ..กลัวที่ จะต้อง เสียน้ำตา....แต่หากเรา มีความรักที่อยู่ บน ความ เข้าใจ..เข้าใจ ในตัวตน ของเรา และ ความเป็นไป ของ ชีวิต และ เรา รัก ตัวเอง เป็น ..ความกลัว ก้อ จะทำร้าย จิตใจเราไม่ได้..นั่นก้อ เพราะว่าเรา เข้าใจ ถึง ความเป็นไป ของ ความรัก และพร้อมที่จะ เรียนรู้มันโดยไม่ทำร้ายตัว เอง..

.............มีความรักอย่างไรไม่ให้ เสียใจ.....รักให้เป็น ..คือ การมีความรักโดยที่ เราเอง ต้องไม่เสียความเป็นตัวของตัวเอง ไม่เสียความเป็นส่วนตัว และ มีความไว้ ใจ เชื่อใจกัน ..แต่อย่าให้มี ระยะห่างมากเกินไป เพราะอาจจะกลายเป็น ความเย็น ชา และ เลิกร้างกันไปในที่สุด การพูดคุย เพื่อ บอกกล่าว และแลกเปลี่ยน ความ คิด ทัศนคติ ก้อ เป็นอย่างนึง ที่ ควรกระทำเพื่อ เป็นการ ปรับ และจูนเข้าหากัน โดย ต่างพบกันที่ ครึ่งทาง ..อย่าให้ฝ่ายใด ฝ่ายนึงเป็น ฝ่าย ปรับ และตาม เพียง ฝ่ายเดียว เพราะ ในที่สุด จะเกิดความท้อแท้ และ เหนื่อยหน่าย ... และ เค้าก้อ จะ ขอเดินจากมา...




ฟ้าสาง วันใหม่
Monday 15th January 2007, 12:09 PM

ก็อย่างที่ว่าแหละเน้อ ฟ้าสางเมื่อไหร่ วันใหม่ก็คืบคลานเข้ามาแทนที่ ดูเหมือนว่าวันใหม่เร่งรีบเข้าเปิดโลกกว้างพร้อมกับต้อนรับผู้คนที่พึ่งผ่านวันวาน ต่างชื่นบานกับฟ้าสางวันใหม่

พบแต่รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้คน ต่างรื่นรมย์ชมชื่นกับเพื่อนมิตรสหาย หน้าที่การงาน กับทรัพย์สินที่ตนมีอยู่

ชื่นชมกับลูกหลานพร้อมหน้าพร้อมตา แต่สำหรับฉันแล้ว ดูเหมือนว่า ฟ้าสางวันใหม่ ก็ดูเหมือนเดิม


จะมีสักกี่คนที่เป็นเหมือนฉันเน้อ ยังฝังจำสิ่งต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ไม่อาจลืมเลือน แม้ว่าภาพนั้นจะจางลงไปแล้ว แต่ความเจ็บปวดยังคงวนเวียนอยู่เหมือนเดิม

เพราะอะไรทำไม ความเจ็บปวดไม่วนออกไปจากความรู้สึกของตัวเองเสียที ฉันเจ็บพอแลว จะไม่ให้หวนมาอีก

นั่นคือสิ่งที่ฉันพร่ำบอกกับตัวเองเสมอ ทุกครั้งที่สับสนกับตัวเอง


แต่มาวันนี้ ฉันกลับเหงาจัง บางครั้งอยากจะร้องไห้เวลาอยู่คนเดียว ไม่อยากจะคิดอีกแล้ว ไม่อยากให้เป็นจริงขึ้นมา ไม่อยากให้พบเจอคนที่ไม่อยากพบเจอ อยากจะให้เราอยู่ห่างกันคนละโลกนั่นแหละดีที่สุด เพราะฌะอคงจะไม่มีค่าสำหรับฉันทุกถ้อยคำ ทุกลมหายใจ

เธอคือวัตถุของโบราณที่ไม่เก็บสะสมเอาไว้ ฉันควรจะจัดเธอไว้ในหมวดที่ไม่ต้องการ เพราะเธอคือขยะหัวใจฉัน เธอทำให้ฉันร้องไห้ตลอดมา แม้วันนี้ฉันจะพยายามยืนให้ได้ พยายามสลัดเธอไป เพราะฉันคือฉัน


แต่ความผูก- ความสัมพันธ์ทำให้ฉันเจ็บปวดเหลือเกิน ฉันจะไม่ร้องไห้อีกนะ จะแข็มแข็งกว่าเดิม จะก้าวไปข้างหน้าอย่างภาคภูมิใจ

เงียบจัง.....กับวันวาน
Wednesday 10th January 2007, 12:08 PM

เช้านี้ความเงียบเขาครอบงำท้องฟ้า บันดาลฝูงนก-กา คงจะหนาวจัดเลยไม่มีตัวไหนออกมาหาอาหารกัน แม้แต่ตัวฉันเองก็เปิดผ้าห่มเล็กน้อยเพื่อได้รับแสงอาทิตย์ และดูความสดใสของแสงตะวันที่ริบหรี่บนท้องฟ้า แม้ว่าข้างกายของฉันตอนนี้ไม่มีน้องตั้มก็ตาม แต่เธอก็เป็นหนึ่งในดวงใจเสมอ แปลกจัง...วันนี้คิดถงเธอมากกว่าวันไหน ๆ จึงได้รู้ว่าเกิดอุบัติเหตุกับเธอ งง....จัง ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ พยายามห้ามใจตัวเอง ว่าคงไม่มีอะไรมาก แต่เปล่าเลย ฉันทำใจไม่ได้ เพราะอะไร.......................
.................................................................
.......................................................................
ขอให้เธอหายไว ๆ นะ ............คิดถึงนะ (สุดหัวใจ)

บ้านที่เหน็บหนาว
Monday 8th January 2007, 12:32 PM

เดือนกว่าแล้วที่พักที่นี่กับเพื่อนคู่คิดอีกคนหนึ่งนั่นก็คือ น้องปุ้ย ซึ่งน่ารัก ยิ้มเสมอ บ้านน่าอยู่ บรรยากาศน่าอยู่ นักเรียนที่รักทุกคน มีทั้งดื้อปะปนกับเกเร พูดมากที่สุด กับแทบไม่พูดเลย มันเป็นอีกรสชาดหนึ่งที่ต้องสัมผัส ในอีกบทบาท อีกหน้าที่ที่ต้องทำ เพื่อตัวเอง และคนที่ตัวเองรัก (น้องตั้ม) บรรยากาศในห้องเรียนสนุกแก้มปวดร้าวนั่นก็คือเด็กดื้อมาก ซนมาก ถึงกับต้องถือไม้เส้เสมอ บางครั้งเด็กก็โตแล้วแต่ก็ต้อทำเช่นนี้ เพื่อความเป็นระเบียบเรียบร้อยของนักเรียน บางครั้งเราเองก็ปวดหัวเช่นกัน ในบทบาทครูคนใหม่ที่นี่ เวลานี่มีความสุขดี เพียงแค่คิดถึงน้องรักเท่านั้น พรุ่งนี้ฉันจะพยายามสอนให้ดีกว่าวันนี้ แม้ว่าฉันจะมีประสบการณ์น้อยก็ช่างเถอะ เราต้องพยายามมากกว่านี้ สอนเยอะกว่านี้ สอนแล้วสนุกดี มีความสุข สอนให้เด็ก ๆ เล่นเกมส์ บางคนก็คิดได้ บางคนก็คิดไม่ได้ แต่นั่นแหละคือวัย และตัวแปรที่สำคัญของเด็กรุ่นนี้
.............ทำให้ได้ข้อคิดว่า ทำอย่างไรให้เด็กเข้าใจมากที่สุด โดยใช้คำพูดที่น้อย ไม่กำกวม
..............

หน้าหนาว ณ นาน้อย
Friday 22nd December 2006, 9:50 AM

ช่วงนี้บรรยากาศที่นี่หนาวมาก หนาวพอ ๆ กับเชียงรายช่วงเดือนพฤศจิกายน มันเป็นเวลาแห่งหมอกไอน้ำต่างเร่งการทำงานเหลือเกิน ทำให้ยามเช้าจึงไม่อยากตื่นสักเท่าไร แต่ด้วยความนอนไม่หลับจึงนอนต่อไปไม่ได้ เลยต้องตื่นเช้าทุกวัน พอเอาขายื่นออกนอกผ้าห่มรู้ถึงฤทธิ์ของความเหน็บหนาวเหลือเกิน หน้าหนาวก็หนาวได้จับใจเหลือเกิน พอหน้าร้อนก็ร้อนได้จับหูจับตาเหลือเกิน อนิจาโลกนี้เน้อไม่มีความเที่ยงเลย กว่าที่พระอาทิตย์จะทอแสงทะลุผ่านเมฆหมอกมาได้ก็เกือบ10โมงแล้ว ช่วงเลาแห่งความเหน็บหนาวได้เข้ามาปกคลุมมวลมนุษยืด้วยกันทุกคน แต่เวลานี้คนที่ฉันรักเค้า และรอเค้าก็คงจะหนาวเช่นกันใช่มั้ย ฉันอยากเป็นคนหนึ่งที่หยิบยื่นเสื้อกันหนาวให้เธอส่วมใส่แล้วดึงเธอเข้ามากอดให้หายจากความเหน็บหนาวนั้น อยากจะยืนอยู่ข้าง ๆ เธอมองดูเธอยามที่เธอพูดเสียงอ่อ แอ้ พร้อมกับมีไอแห่งความเหน็บหนาวนั้นออกมา แต่ฉะไหนฉันต้องจากเธอมาอยู่ไกลถึงเพียงนี้ ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในที่นี่ และปกปักษ์คุ้มครองทั่วโลกาได้คุ้มครองเธอให้ปลอดภัยจากโรคภัยอันตรายใด ๆ ทั้งสิ้น แม้ว่าวันนี้ฉันจะอยู่ที่นี่คนเดียวลำพังก็ตาม แต่ความคิดถึงทั้งหมดทั้งมวลล้วนแล้วแต่มอบให้เธอคนเดียวเท่านั้น ที่นี่แม้ฉันจะไม่คุ้นเคยสักเท่าไร แต่อีกสักพักฉันคงจะปรับตัวได้เอง
ความหวังเล็กๆน้อยๆ
Wednesday 6th December 2006, 9:46 AM

บางครั้งบางคราวเมื่อมาอยู่ตัวคนเดียวก็รู้สึกเหงาบาง แต่จะมีใครสักกี่คนที่ต้องมาอยู่คนเดียวท่ามกลางผู้คนที่เราไม่รู้จักเลย ต้องมาสร้างความสัมพันธ์ใหม่ กับผู้คนใหม่ ต่างที่ต่างถิ่น แม้ว่าจะเป็นจังหวัดบ้านเกิดก็จริง แต่ด้วยความที่เราไม่ค่อยได้อยู่ที่นี่ แต่มาวันนี้ต้องได้มาอยู่ที่นี่ คิดถึงเพื่อนพ้องน้องพี่ต่างแดน คิดถึงน้องน้อยที่คอยอยู่ข้างหลัง มาวันนี้ตัวเองต้องฉายเดียวอีกครั้ง มันเป็นอะไรก็ไม่รู้ที่ต้องฉายเดียว ขาดเพื่อนขาดมิตร ต้องสร้างมิตรใหม่เสมอ เบื่อจัง ..............................
แต่ก็ดีนะ ทำให้เราได้รู้ว่า การที่ต้องพรากพลาดจากเพื่อนพ้องเป็นเช่นไร ความเหงา ความเงียบ ต่างเข้ามารุมล้อมกระทบไหล่หัวใจเป็นเช่นไร หากว่าไหล่หัวใจแข็งแกร่งความเหงา ความเงียบก็จะกระทบได้ยาก บ่อน้ำตาจะไม่ไหล แต่นี่อะไร หนูกลับร้องไห้บ่อยครั้ง หลังจากที่ครอบครัวมาส่งหนูเรียบร้อย ต่างแยกกลับบ้าน หนูกลับรู้สึกเหงาจับจิต ความอ้างว้าง เข้ามาครอบงำจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่ แต่จะพยายามเข็มแข็งขึ้น มองโลกว่ายังมีคนที่รอเราอยู่ และยังมีรอยยิ้มน้อย ๆ ที่ยิ้มได้อย่างไม่แสแสร้งรอเราอยู่ รักเธอเสมอ (น้องตั้ม)

อีกหนึ่งบทบาทหน้าที่
Monday 6th November 2006, 4:01 PM

มาวันนี้กับเวลานี้ ก็เป็นอีกบทบาทหนึ่งที่ฉันต้องรับผิดชอบ แม้ว่าจะเหนื่อย หรือไม่เหนื่อย หรือเบื่อก็ตาม สิ่งที่ฉันทำอยู่ตอนนี้เป็นสิ่งที่ฉันฝันตั้งแต่สมัยเริ่มเรียน ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องที่มาบรรจบกันได้ แต่ก็ยังไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการอีก เพราะยังมีอีกมากมายที่ฉันต้องทำ แม้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไรก็ตาม ฉันรักเธอเสมอ (น้องตั้ม)
ภาพความหลัง
Tuesday 31st October 2006, 12:03 PM

บางครั้งครเราก็แปลกเน้อ ไม่คิดไม่ฝันว่าจะ เจอสิ่งที่ไม่คาดฝันเน้อ แต่ความฝันมันก็ดีนะ ฝันลม ๆ แล้ง ๆ แต่ก็ยังฝันเช่นนี้อยู่เสมอ วันนี้กับเรื่องราวมากมายที่ฉันพบ และเจอ เด็กน้อยผู้อาภัพเธอจะรู้มั้ยเน้อ ว่า มีคนแอบคิดถึงเธออยู่เสมอ ไม่ว่าเวลาใดก็ตาม เธอยังคงเป็นเงาตามตัวเสมอ รอยยิ้มที่ไม่เคยจางหายไปจากบนใบหน้า เสียงร้องไห้เมื่อต้องการสิ่งของ เสียงเดินเมื่อเธอต้องการออกไปเที่ยวข้างนอกบ้าน ทุกอริยะบทเป็นสิ่งที่ติดตาติดใจ และอยู่ในความทรงจำเสมอ ฉันรักเธอเสมอ
รอยยิ้มบนใบหน้า
Tuesday 10th October 2006, 4:28 PM

ความภาคภูมิใจ ความรัก ความปรารถนา ความห่วงหา ความห่วงใย ที่สะสมมานานแรมปี ได้ถูกสลัดทิ้งทั้นที่ได้เห็นหน้า น้องน้อย พี่คิดถึงน้องน้อยมาก โอบอุ้มความคิดถึงทั้งหมดทั้งมวลมาให้น้องน้อยคนเดียวเท่านั้น หลายครั้งที่มักจะบอกกับตัวเองว่า ความรักช่างมัศจรรย์เหลือเกิน รักเธอเหลือเกิน
ค้นหา
Thursday 14th September 2006, 3:06 PM

คุณ ๆ เคยค้นหาบางสิ่งบางอย่างในชีวิตบ้างมั้ย หรือ บางคนอาจจะค้นหาตลอดเวลา แต่สำหรับฉันแล้ว บ่อยครั้งที่ฉันไม่ได้ค้นหาตัวเอง ฉันมัวแต่มองหาผู้อื่น จนมาวันหนึ่งฉันเดินหลงทางบนถนนเปรี้ย ขณะนั้นรองเท้าของฉันก็ขาดด้วย ฉันเดินท่ามกลางทุรักทุเล ทุกก้าวที่ฉันเดินผ่านฝ่าเท้าระบมไปด้วยคราบเศษหินกรวดตำ แสงแดดที่ร้อนเปรี้ยงปร่าง หยาดเหงื่อที่รินไหลอาบสองแก้มเปียกป้อน แต่หัวใจฉันยังเต้นอยู่ และมันพยายามบอกฉันว่า จงก้าวต่อไปเดี่ยวคงจะถึงจุดหมายปลายทางสักวัน แต่ใครจะรู้มัยว่าฉันล้มหลายครั้งกว่าที่จะเดินมาถึงที่พัก แม้ฉันจะพักแล้วแต่ความระบมของฝ่าเท้าช่างเจ็บปวดรวดร้าวเหลือเกิน เหตุการณ์ครั้งนี้สอนให้ฉันรู้ว่า ต้องรอบคอบในการกระทำทุกอย่าง
ไปรษณีย์
Tuesday 12th September 2006, 10:09 AM

เมื่อวานได้ไปธนาคารออมสิน และไปไปรษณืย์ ผู้คนเยอะแยะมากมาย น่าเบื่อ โดยเฉพาะธนาคารออมสินบริการช้า ไม่รู้ทำไมช้าขนาดนั้น การบริการของรัฐช่างน่าเบื่อ หรือเกิน

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ตัวเองหาซื้อเสื้อผ้าส่งไปให้น้องตั้ม ไม่อยากส่งทางไปรษณีย์เลย อยากจะไปให้ด้วยตัวเองมากกว่า เพราะจะทำให้ความรู้สึกดีขึ้น ดีกว่าที่ผ่านมา
วันนี้สับสนจนวุ่นวายใจมาก เลยไม่อยากคุยอะไร เ หรือเขียนอะไร เบื่อใจ เบื่อคนรอบข้าง เบื่อผู้คน เบื่อผู้หญิงแก่ ๆ คนหนึ่ง ที่คอยแต่จะว่าเอา ๆ

ผู้หญิงสูงอายุ
Saturday 9th September 2006, 6:12 PM

คุณ ๆ ค่ะ คุณเคยพบเจอผู้คนมาก็มากมายแล้วใช่มั้ย ฉันเองก็เช่นกัน ได้พบรู้จักกับเพื่อน และผู้คนมามากมาย แต่สิ่งที่ฉันสัมผัสได้คือ ความไม่จริงใจของเพื่อน ๆ อย่างที่คนอื่นพูดกันเน้อ คำว่า เพื่อนกินหาง่ายเพื่อนตายหายาก มันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ มาวันนี้ฉันเข้าใจแล้ว และรู้ซึ้งกับคำ ๆ นี้มาก ฉันได้รู้จักผู้หญิงคนหนึ่งอายุประมาณ 50 กว่า ๆ แล้ว อายุอานามก็ขนาดนี้แล้วแต่ว่า การพูดการจาของเค้าช่างดูถูกดูแคลนคนอื่นเหลือเกิน ต่อว่าให้คนอื่น ๆ ได้ตลอดเวลา ไม่รู้ว่าจะกันนักกันหนักอะไร ช่างเจ็บปวดเหลือเกิน เห็นผู้หญิงคนนั้น เหมือนเห็นผีเลย ต้องหลีกหลบนะ ไม่อยากพบ ไม่อยากเจอ ไม่อยากได้ยินเสียง ไม่อยากคุยด้วย อบากหนีไปให้พ้นจากที่นี่ เบื่อกับคนคนนี้เหลือเกิน ชีวิตหนอชีวิต ทำไมสิ่งแวดล้อมรอบข้างช่างโหดร้ายเหลือเกิน
"โอกาส"
Wednesday 6th September 2006, 9:21 PM

อยากจะบอกว่าขอขอบคุณมากนะคุณ ฉันขอขอบคุณสิ่งต่าง ๆ ที่คุณมอบให้ฉัน ทุกอย่างที่คุณมอบให้ฉันล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งดี ๆ ๆ และมาจากจิตใต้สำนึกของคนคนหนึ่งพึ่งจะมีได้ แม้ว่าคุณจะพยายามให้ฉันไปทบทวนครั้งแล้วครั้งเล่าก็ตาม ฉันเข้าใจถึงเจตนาของคุณกับคำที่คุณพยายามให้ฉันตระหนักถึงคำว่า โอกาส บางครั้งบางคนเราต้องให้โอกาส หรือสร้างโอกาสให้เค้า เพราะการให้โอกาสกับคนนั้น ทำให้เค้าสามารถได้กลับมาเป็นคนดีได้ใช่มั้ย ฉันยังด้อย และอ่อนหัด บางครั้งฉันก็ไม่เข้าใจอะไรสักเท่าไรค่ะ บางครั้งต้องอาศัยการเรียนรู้ และการชี้แนะ การคอยย้ำคอยเตือนบาง แต่คนเราเมื่อสอนไปแล้วเกิน 5 ครั้ง คนที่สอนจะรู้สึกเบื่อ และมักจะบ่นว่า คนนี้เลี้ยงไม่เชื่อง
เลย พี่ค่ะ ฉันไม่ใช่คนดีหรอก แต่หนูก็ขอขอบคุณที่พี่คอยให้โอกาสกับหนูนะ หนูจะพยายามอีกครั้ง แต่สิ่งหนึ่งที่พี่บอกว่า พี่จะไม่คุยกับหนูแล้ว เพราะพี่เห็นหนูสร้างกรอบให้กับตัวเองแคบเกินไป พี่อาจจะแซวหนูได้ แต่ต้องไม่ใช่ต่อหน้าน้อง ๆ คนอื่น หากว่าพี่ไม่คุยกับหนูแล้วเราจะสื่อสารกันอย่างไร หนูลำบากใจที่จะคุยกับพี่ เพราะเห็นพี่ไม่เหมือนเดิม หนูเองก็เริ่มที่จะอึดอัดเมื่อพี่ไม่คุยด้วย บางครั้งหนูเองก็อยากจะคุยกับพี่ เล่นกับพี่เหมือนเดิม แต่ดูเหมือนทุกอย่างมันไม่ใช่อย่างนั้นแล้ว พี่ไม่เหมือนเดิม หนูเลยไม่รู้จะทำไง ไม่รู้จะคุยกับใคร บางครั้งปัญหาของหนูรบเร้าหนูเหลือเกิน แต่หนูไม่มีที่จะระบาย ไม่มีใครแล้ว ที่จะเข้าใจหนู บางครั้งบางเรื่องหนูอยากจะคุยกับพี่จริง ๆ ๆ ๆ ๆ แต่เมื่อเป็นเช่นนี้หนูเลยตัดทิ้งโดยการที่ไม่คุยดีกว่า เพราะมันจะดีกว่า หรืออึดอัดมากกว่าไม่รู้ หนูไม่เข้าใจว่าอะไรทำให้หนูเปลี่ยนไป พี่คือคนที่ดีกับหนูมาตลอด หนูซึ้งถึงน้ำใจ และไม่เคยลืมเลือน แล้วอยู่ ๆ พี่เปลี่ยนไป หนูเลยจึงไม่รู้จะปรึกษาใคร หนูขอโทษนะที่ทำให้คนคนหนึ่งต้องเสียความรู้สึก

มรสุม
Wednesday 6th September 2006, 8:40 PM

ชีวิตของคนเราก็มีทั้งดี และไม่ดี บางคนอาจจะพบแต่สิ่งดี ๆ ในชีวิตมาแล้วไม่มากก็น้อยใช่มั้ย แล้วเพื่อนล่ะค่ะพบเจอสิ่งดี ๆ มาบ้าง หรือยัง หากแต่ว่าการให้คือสิ่งที่ดี ผู้รับก็เต็มใจที่จะได้รับมัน แต่บางครั้งการให้ก็ไม่มีความสำคัญใช่มั้ย
บางครั้งการให้ ให้กับคนที่เค้าไม่เห็นคุณค่า จะให้ทำไม แต่ถ้าให้เค้าแล้วเราสบายใจก็ให้เถอะ แต่ถ้าให้แล้วเราเป็นทุกข์ก็อย่าให้อีกเลย อาจจะให้ได้แต่ให้ในปริมาณที่น้อยเท่านั้น ไม่ควรให้อะไรกับใครที่เค้าไม่เห็นคุณค่า เมื่อเทียบกับหัวใจ หัวใจของเราเป็นสิ่งของที่มีค่า เราไม่ควรเอาไปผูกกับเท้าผู้อื่น เพราะผู้อื่นจะไม่เห็นคุณค่าแน่นอน และจะแตะเล่นเปล่า ๆ ๆ ๆ ๆ เรื่องของหัวใจเป็นเรื่องละเอียดอ่อน ทีใคร ๆ ก็รัก และหึงหวงใช่มั้ย

ข้อความเก่า
More Archives

Diary ของทีม hilltribe.org:

ต้นซุง

อาตี: ฟันขาวจั๊วะ

ป้าลักษณ์: ลูกผัวบ่มี

หยี: ไม่เคยแพ้

เลาซานครับผม

แอ๋น: มองโลกผ่านแก้มยุ้ย

เล็ก: พี่ ผมขอเบิกตังค์

อาซา (มาลีก็ว่า)

อีจอน (Shan State!)

สมชาย: อย่าเรียกผมว่าสุรชัย