พิพิธภัณฑ์ชาวเขา Online @ www.hilltribe.org


	หกเผ่าชาวดอย\|เกี่ยวกับโครงการ\|กระดานข่าว\|สมุดเยี่ยม\|English

Untitled Document

ม้ง: กระบวนการถูกทำให้เป็น “ผู้ร้าย” และการกลายเป็นชายขอบ
บทความนี้พยายามจะอธิบายให้เห็นถึงสาเหตุของการที่กลุ่มชาติพันธุ์ม้งถูกมองในแง่ลบ (เป็นpaperที่เขียนส่งอ.ในวิชา กลุ่มชาติพันธุ์ในสังคมไทย อาจมีศัพท์เทคนิคบ้าง ขออภัยมา ณ ที่นี้) กลุ่มชาติพันธุ์ม้ง: กระบวนการถูกทำให้เป็น “ผู้ร้าย” และการกลายเป็นชายขอบ ตลอดระยะเวลานับตั้งแต่มีการสถาปณารัฐชาติสมัยใหม่ ได้มีความพยายามจากศูนย์กลางอำนาจซึ่งก็คือรัฐในการหลอมสร้างอัตลักษณ์ของความเป็นชนในชาติเดียวกัน ซึ่งอัตลักษณ์ดังกล่าวถือได้ว่าเป็นประดิษฐกรรมที่ถูกสร้างขึ้นภายใต้กระบวนการสร้างชาติ (Nation Building) ให้กลายเป็นชุมชนในจินตนาการที่หลอมรวมและทำลายความแตกต่างหลากหลายของอัตลักษณ์ของกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ โดยชนชั้นนำทางอำนาจเลือกวัฒนธรรมผสมของราชสำนักและของกรุงเทพฯเป็นรากฐานของวัฒนธรรมแห่งชาติ ที่บังคับ(ทั้งทางตรงและทางอ้อม)ให้ทุกคนหันมายึดสัญลักษณ์และวัฒนธรรมจากส่วนกลางร่วมกันเพื่อสถาปณาความมั่นคงแห่งรัฐ แต่กระบวนการสร้างชาติดังกล่าว รัฐไทยมีอคติทางชาติพันธุ์ที่ไม่ยอมรวมกลุ่มคนบางกลุ่มให้เป็นส่วนหนึ่งในชุมชนจินตนาการนี้ กลุ่มคนดังกล่าวได้แก่ ชาวเขาที่เป็นกลุ่มชาติพันธุ์กลุ่มน้อย อาจารย์อานันท์ กาญจนพันธุ์กล่าวถึงประเด็นนี้ไว้ว่า ในปัจจุบันกลุ่มคนบางกลุ่ม เช่น ชาวเขา ยังไม่ได้รับการยอมรับให้อยู่ร่วมในจินตนาการของความเป็นไทย ทั้งๆที่ร่วมอยู่ในรัฐไทยมาตั้งแต่ต้น ซึ่งแตกต่างอย่างมากจากเมืองเชียงใหม่ในอดีต ที่ชาวเขาโดยเฉพาะชาวลัวะจะได้รับการยกย่องสูง เพราะมีบทบาทเป็นผู้นำกษัตริย์ของเชียงใหม่ขึ้นนั่งบัลลังก์ในพิธีราชาภิเษก ในฐานะที่เป็นคนท้องถิ่นดั้งเดิมก่อนหน้าที่คนเมืองเชียงใหม่จะมาตั้งถิ่นฐาน รัฐไทยยังมีอคติทางชาติพันธุ์อยู่มาก จึงมองการสร้างความหมายของชาติพันธุ์ในเชิงการเมืองของการกีดกัน คือรัฐไทยไม่ยอมรับชาวเขาให้อยู่ในสัญลักษณ์ของความเป็นไทย ปรากฎการณ์ที่เกิดขึ้นสะท้อนให้เห็นถึงความสัมพันธ์ทางอำนาจที่เหลื่อมล้ำกัน ในที่นี้รัฐซึ่งเปรียบเสมือนศูนย์กลางได้ทำการกีดกันชาติพันธุ์กลุ่มน้อยให้กลายเป็นชายขอบ อยู่นอกระบบคุณค่าและความหมายของความเป็นคนไทย โดยผ่านกระบวนการสร้างและสร้างซ้ำและตอกย้ำให้ภาพของคนกลุ่มน้อยเหล่านั้นเป็น “ตัวปัญหา” หรือ เป็น “ผู้ร้าย” นำมาสู่การเบียดขับกลุ่มคนเหล่านั้นให้พวกเขายิ่งไปอยู่ไกลจากศูนย์กลางแห่งอำนาจมากยิ่งขึ้น นำมาสู่การไร้สิทธิ์อันพึงมีพึงได้ในฐานะพลเมืองของรัฐ ในบทความต่อไปนี้ข้าพเจ้าจะนำเสนอกระบวนการที่รัฐไทยได้สร้างอัตลักษณ์ของชาวเขากลุ่มชาติพันธุ์ชาวม้งในภาพของ “ผู้ร้าย” ที่ถูกทำให้กลายเป็นชายขอบซึ่งอยู่ห่างไกลจากศูนย์กลางในทางอำนาจและการรับรู้ของสังคม ทำให้ชาวม้ง ตกอยู่ในสถานะของ “ผู้อื่น คนแปลกหน้า” ในสายตาของสังคมไทย ทั้งๆที่ชาวม้งอยู่ร่วมในสังคมไทยมาเป็นเวลาช้านาน นอกจากนั้นข้าพเจ้าได้เสนอให้เห็นถึงกระบวนการของชาวม้งในการต่อต้านขัดขืนการนิยามอัตลักษณ์ความเป็นม้งของรัฐไทย โดยการใช้ศักยภาพในฐานะผู้กระทำการที่จะตีความหรือสร้างใหม่หรือเลือกใช้อัตลักษณ์บางประเภทให้สอดคล้องกับสถานการณ์เพื่อต่อต้านการถูกเบียดขับจากวาทกรรมของรัฐ เพื่อรักษาผลประโยชน์ในทางเศรษฐกิจและสังคม ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ที่มีลักษณะลื่นไหล ไม่หยุดนิ่งตายตัว ปรับเปลี่ยนได้ตามสถานการณ์ รัฐผู้มีอำนาจในการนิยามความเป็น “ผู้ร้าย” อัตลักษณ์ความเป็นชาติพันธุ์ของชาวม้งนั้นเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นโดยรัฐไทยที่จัดประเภทจากภายนอกความเป็นม้ง (External Categorization) เนื่องจากรัฐไทยมีอำนาจมากกว่า ดังนั้นรัฐไทยจึงเป็นผู้ที่เข้ามาทำการนิยามและให้ความหมายความเป็นม้ง ผ่านวาทกรรมต่างๆที่สร้างภาพของม้งให้กลายเป็นผู้ร้าย โดยที่ชาวม้งมักถูกสร้างภาพลักษณ์และผลิตซ้ำภาพลักษณ์ให้เกี่ยวข้องกับปัญหายาเสพติดโดยเฉพาะฝิ่น แต่หากกลับมาพิจารณาวิถีวัฒนธรรมของชาวม้งและชนบนที่สูง ฝิ่นกลับมีภาพลักษณ์และมิติอันหลากหลายที่เชื่อมโยงกับความรู้พื้นบ้านและวัฒนธรรมทั้งในแง่การรักษาพยาบาลพื้นบ้าน เป็นพืชองค์ประกอบของระบบการผลิตเพื่อการยังชีพ เป็นพืชเศรษฐกิจที่ใช้แลกเปลี่ยนสิ่งของอันจำเป็น ตลอดจนถูกใช้เป็นเครื่องแสดงความมั่งคั่งและในชีวิตและสถานภาพในสังคม แต่ภาพลักษณ์เหล่านี้ได้ถูกลดทอนให้เหลือเพียงภาพลักษณ์ของยาเสพย์ติดที่เชื่อมโยงกับอัตลักษณ์ของชาวม้งในฐานะผู้ปลูก เสพและค้าฝิ่น ซึ่งสร้างภาพลบแก่ชาวม้งและกลุ่มคนบนพื้นที่สูง ทำให้ชาวม้งถูกประทับตราจากสังคมให้กลายเป็นผู้ต่ำต้อยทางศีลธรรม นอกจากนั้นยังถูกกล่าวหาว่าเป็นภัยด้านความมั่นคงของชาติ ตลอดไปจนถึงการสร้างภาพการทำไร่แบบย้ายที่ให้กลายเป็นภาพของการทำไร่เลื่อนลอย ทำลายป่าไม้และท้ายที่สุดเมื่อถึงยุคแห่งการเติบโตของอุตสาหกรรมท่องเที่ยว ภาพของชาวม้งก็ถูกสร้างในฐานะ “สินค้าทางวัฒนธรรม” เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว ภาพลักษณ์ดังกล่าวได้กลายเป็นสิ่งกักขังชาวม้งให้อยู่กับอัตลักษณ์ที่ตายตัว ชาวม้งจึงอยู่ในสถานะเป็นกลุ่มผู้ด้อยอำนาจที่ถูกจัดวางและถูกเบียดขับจากวาทกรรม ภาพลักษณ์ดังกล่าวเป็นภาพลักษณ์ของ “ผู้ร้าย” และได้กลายเป็นตราบาป (stereotype)ที่ประทับติดอยู่กับภาพของความเป็นม้ง และคนส่วนใหญ่ในสังคมก็เชื่อว่าภาพ “ผู้ร้าย” นั้นเป็นจริง ทำให้ภาพชาวม้งกลายเป็นสิ่งที่สังคมไม่ต้องการ เป็นความเป็นอื่นและถูกทำให้กลายเป็นชายขอบของสังคม จะเห็นได้ว่าในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาชาวม้งต้องเป็นฝ่ายถูกนิยามและถูกจัดประเภท (external categorization)โดยรัฐเสมอมา รัฐได้สร้างวาทกรรมของความเป็น “ผู้ร้าย”ในแง่ต่างๆให้กับชาวม้งและพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อทำให้วาทกรรมนี้กลายเป็นจริงขึ้นมา เช่น การมีนโยบายปราบปรามยาเสพย์ติด การบอกเล่าเรื่องราวผ่านทางหนังสือเรียน หรือแม้กระทั่ง สื่อสาธารณทั่วไปเป็นหนึ่งในกระบวนการผลิตซ้ำความจริงที่สร้างโดยรัฐเกี่ยวกับชาวม้ง โดยผ่านการนำเสนอข่าวตามวิทยุ โทรทัศน์ หรือหน้าหนังสือพิมพ์ ที่มักเสนอภาพของชาวม้งว่าเป็นปัญหา เช่น ปัญหายาเสพติด “ปปส.ระบุว่าการค้ายาเสพติดของชาวม้งที่ภาคเหนือมีขบวนการเชื่อมโยงกับม้งที่ถ้ำกระบอก พวกนี้ไม่ใช่คนไทย” หรือการสร้างภาพของการทำลายป่า เช่น “ชาวเขากักน้ำบริเวณต้นน้ำ ทำให้ชาวจอมทองเดือดร้อนเพราะไม่มีน้ำใช้ในหมู่บ้าน” การนำเสนอภาพตัวแทนอัตลักษณ์ของชาวม้งของสื่อสาธารณะเช่นนี้ ยิ่งตอกย้ำและผลิตซ้ำและตอกย้ำ “ความเป็นอื่น” ของชาวม้งให้เกิดขึ้นเป็นแนวคิดครอบงำสังคมไทยให้คนทั่วไปเชื่อและเข้าใจว่าเป็นจริง ชาวม้งจึงตกเป็นเหยื่อของการถูกนิยามความหมายจากรัฐตั้งแต่อดีตเป็นต้นมา กระบวนการนี้ได้ทำให้อัตลักษณ์ของชาวม้งถูกนิยามและสร้างความหมายในเชิงสารัตถนิยมที่หยุดนิ่งตายตัว เพื่อกักขังอัตลักษณ์ของชาวม้ง ทำให้คนส่วนใหญ่เชื่อว่าอัตลักษณ์ที่ถูกให้ความหมายโดยรัฐเป็นจริงตามนั้น การต่อต่อสู้ขัดขืนต่อภาพความเป็น “ผู้ร้าย” ของชาวม้ง อย่างไรก็ตามถึงแม้ว่าชาวม้งจะอยู่ในสถานะของคนกลุ่มน้อยและผู้ด้อยอำนาจในสังคมแต่ชาวม้งก็อยู่ในฐานะผู้กระทำที่มีศักยภาพในการต่อสู้ดิ้นรนขัดขืนต่อวาทกรรมที่สร้างให้ชาวม้งดูต่ำต้อย นอกจากนั้นชาวม้งยังได้มีการสร้างอัตลักษณ์และตีความอัตลักษณ์ของตนเองขึ้นมาใหม่เพื่อตอบโต้วาทกรรมที่เข้ามาครอบงำของรัฐ โดยการนิยามอัตลักษณ์ของตนเองใหม่นี้เพื่อต่อต้านการถูกเบียดขับให้กลายเป็น “ผู้อื่น” ชาวม้งนิยามความเป็นม้งบนวีธีคิดเรื่องวิถีวัฒนธรรมฝิ่นแบบดั้งเดิม โดยคนกลุ่มนี้จะเป็นรุ่นผู้ใหญ่วัยชราที่ตีความฝิ่นว่าเป็นองค์ความรู้พื้นบ้านในการรักษาพยาบาล ซึ่งแบ่งออกเป็นการใช้เป็นตัวยาโดดๆที่เน้นการสูบเพื่อใช้ควันรักษาอาการเจ็บปวดกล้ามเนื้อ กับการใช้ฝิ่นผสมผสานการรักษาแบบอื่นๆ เช่น การรักษาแผลกระดูกหัก แนวคิดแบบนี้สะท้อนผ่านหมอยาพื้นบ้านของชาวม้ง “ถ้าการแพทย์สมัยใหม่ก้าวหน้าก็ควรจะล้มเลิกการใช้ฝิ่นไปได้แล้วและคนม้งก็ยินดีที่จะไม่ปลูกฝิ่นอีก แต่อยากถามว่ายาดีๆของหมอสมัยใหม่ ก็เอาฝิ่นไปสกัดทำยาใช่ไหม นั่นยอมรับว่าฝิ่นดีและเป็นยาใช่ไหม ทำไมคนม้งใช้ฝิ่นเป็นยาบ้างกลับมาห้ามคนม้งไม่ให้ใช้” (นู่กิ หมอยาพื้นบ้าน อ้างใน อรัญญา ศิริผล) นอกจากนั้นชาวม้งยังมีการสร้างภาพลักษณ์ใหม่เป็น “ชุมชนปลอดยาเสพย์ติด” และยังได้ปรับเปลี่ยนกฎเกณฑ์ทางสังคมของชุมชนโดยการจำแนกวัตถุประสงค์ของการใช้ฝิ่นออกเป็นการใช้เพื่อรักษาโรคและการใช้เพื่อแสวงกำไร โดยถ้าคนในหมู่บ้านปลูกฝิ่นเป็นแปลงใหญ่หรือรับฝิ่นมาขายเพื่อการค้าก็จะได้รับการวิพากษณ์วิจารณ์จากคนในหมู่บ้าน อีกทั้งยังได้มีการปรับตัวตอบโต้การถูกกล่าวหาว่าทำลายป่าโดยการเปลี่ยนวิถีการทำการเกษตรจากเกษรตรแบบยังชีพที่มีการเคลื่อนย้ายการทำไร่ มาเป็นการทำการเกษตรตามแนวทางการส่งเสริมของรัฐ คือการปลูกพืชเศรษฐกิจเชิงเดี่ยวในที่ดินที่ถาวรไม่เคลื่อนย้าย แต่การปรับเปลี่ยนดังกล่าวได้ทำลายความหลากหลายของพืชพันธุ์ในไร่ ชาวม้งจึงปรับเปลี่ยนอีกครั้งโดยการสร้างความหลากหลายของพันธุ์พืชใน “ไร่ถาวร” ด้วยการปลูกพืชในไร่ให้หลากหลายชนิดมากยิ่งขึ้นและปลูกพืชที่ตนเองใช้ เช่น พืชผักสวนครัว นอกจากนั้นชาวม้งยังมีการปรับตัวต่อภาพลักษณ์ของการถูกทำให้เป็นสินค้าทางวัฒนธรรม โดยการเลือกรับภาพลักษณ์นี้เพื่อประโยชน์ในการขายสินค้าที่ช่วยสร้างรายได้ให้ครอบครัวมากยิ่งขึ้น เป็นต้น จะเห็นได้ว่าชาวม้งมีการปรับและนิยามอัตลักษณ์ของตนเองทั้งในลักษณะที่สอดคล้องไปกับวาทกรรมที่ครอบงำแต่ขณะเดียวกันก็มีการรักษากฎเกณฑ์ทางสังคมและรักษาวิถีปฏิบัติแบบดั้งเดิมของตนไว้ สะท้อนให้เห็นถึงการตอบโต้และต่อรองการนิยามและการแยกประเภทโดยรัฐ โดยไม่ยอมให้รัฐเป็นผู้ผูกขาดในการสร้างความหมายเกี่ยวกับอัตลักษณ์ของความเป็นม้งที่ให้ภาพแบบสารัตถนิยมที่หยุดนิ่งตายตัว และผ่านการตอกย้ำและสร้างซ้ำผ่านวิธีการต่างๆนา เช่น ผ่านทางการเผยแพร่ของสื่อสาธารณะ แต่ชาวม้งก็มิได้เป็นผู้ยอมจำนนเสมอไปโดยชาวม้งได้ตีความอัตลักษณ์หรือสร้างอัตลักษณ์ขึ้นมาใหม่ให้มีความหลากหลายและมีความซับซ้อนไม่ใช่เป็นภาพนิ่ง มีการนำเสนอตัวเองที่ลื่นไหลและเปลี่ยนแปลงได้ไปตามสถานการณ์ตามเงื่อนไขเพื่อใช้ต่อรองหรือต่อต้านการจัดแยกประเภทโดยรัฐที่ทำให้ชาวม้งกลายเป็น “ผู้ร้าย” และยิ่งตกอยู่ในสภาพชายขอบของสังคม ดังนั้นการต่อต้านหรือต่อรองดังกล่าวจึงเป็นปฏิสัมพันธ์ระหว่างศูนย์กลางและชายขอบที่จะปรับเปลี่ยนความสัมพันธ์ในเชิงอำนาจ โดยการที่ชายขอบไม่ยอมเป็นฝ่ายถูกนิยามอยู่ฝ่ายเดียว การปรับเปลี่ยนและตอบโต้นี้เพื่อยกสถานะทางสังคมของตนเองให้ดีขึ้นและสร้างความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันให้เกิดขึ้นภายในกลุ่มชาติพันธุ์ม้ง ทำให้กลุ่มชาติพันธุ์ม้งสามารถมีตัวตนโดยที่ไม่ต้องถูกเบียดขับให้กลายเป็น “ผู้อื่น” เป็นสิ่งที่สังคม “ไม่ต้องการ” การยอมจำนนต่อภาพลักษณ์ของ “ผู้ร้าย” อย่างไรก็ตามไม่ใช่ว่าชาวม้งทุกคนจะสามารถประสบความสำเร็จในการสร้างอัตลักษณ์หรือตีความอัตลักษณ์ม้งขึ้นมาได้ใหม่เสมอไป ยังมีชาวม้งอีกจำนวนมากที่ยอมจำนนต่อวาทกรรมที่รัฐยัดเยียดให้ ยอมรับการถูกตีตราว่าเป็นผู้ร้ายและเป็นปัญหาของสังคม ยอมรับ “ความเป็นอื่น” ที่รัฐเป็นผู้สร้างให้ ทำให้ชาวม้งบางคนอับอายต่อความเป็นม้ง ไม่กล้าเปิดเผยอัตลักษณ์ของความเป็นม้งให้คนภายนอกได้รับรู้ ในงานวิจัยของประสิทธิ์ ลีปรีชา และ ยรรยง ตระการธำรง เรื่อง “ปิดตนสร้างฐาน: อคติทางชาติพันธุ์กับการไม่กล้าแสดงตนของคนบนที่สูง” ที่ทำการศึกษาเกี่ยวกับการปิดบังอัตลักษณ์ของกลุ่มชาติพันธุ์ม้งและเมี่ยนในหมู่นักศึกษาและผู้ประกอบอาชีพธุรกิจ พบว่า มีความพยายามที่จะปกปิดอัตลักษณ์ของชาติพันธุ์ม้งของตนเองของผู้ประกอบธุรกิจท่องเที่ยวโดยการเปลี่ยนนามสกุลเพื่อปกปิดอัตลักษณ์ความไม่เป็นคนไทย หรือการที่นักเรียนนักศึกษาไม่กล้าบอกเพื่อนว่าตนเองเป็นคนชาติพันธุ์ม้ง เนื่องจากรู้สึกอับอายและการกลัวถูกคนอื่นไม่ยอมรับ จากการกรณีตัวอย่างของชุมชนในจินตนาการแห่งหนึ่งที่เป็นแหล่งรวมการสนทนาในหมู่นักเรียนนักศึกษาม้ง ที่ www.geocities/hmongthailand มีคำถามที่น่าสนใจว่า “เพื่อนนักศึกษาทั้งหลาย หากมีคนมาถามคุณว่าคุณเป็นม้งใช่ไหม คุณจะกล้าตอบไหมว่าคุณคือคนม้งอย่างภาคภูมิใจ” นักศึกษาม้งคนแรกที่เข้าไปแสดงความคิดเห็นบอกว่า “ก็เคยๆปิดบังตัวเองอยู่เหมือนกัน รู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวประหลาดในสายตาคนอื่น ยิ่งปิดมากก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดมาก จนบางทีเราไม่กล้าที่เข้ากลุ้มกับคนอื่น อาจจะเป็นเพราะเรายังไม่ได้สัมผัสกับโลกภายนอกมากพอ หรือเรายังไม่รู้จักตัวเราดีพอหรือเปล่า เราจึงรู้สึกว่าเรามีปมด้อย เรากลัวที่คนอื่นเขาจะรู้ว่าเราเป็นใคร” จะเห็นได้ว่าการยอมรับว่าชาติพันธุ์ม้งของตนเองมีความต่ำต้อยนั้นส่วนใหญ่แล้วกลุ่มคนเหล่านี้มักจะเป็นผู้ที่ไม่ได้อยู่อาศัยผูกพันแน่นแฟ้นกับครอบครัวหรือกับญาติพี่น้องในหมู่บ้าน เช่น นักศึกษาม้งที่ต้องออกจากหมู่บ้านเข้ามาศึกษาต่อในเมือง หรือ ชาวม้งที่ออกจากหมู่บ้านมาเพื่อประกอบธุรกิจในเมือง ซึ่งการที่พวกเขาอยู่ห่างจากญาติพี่น้องนั้นทำให้กระบวนการกำหนดอัตลักษณ์ภายในกลุ่ม (internal self-identification) ที่เกิดจากการขัดเกลาทางสังคมนั้นอ่อนกำลังและความเข้มข้นลง ทำให้เขายอมรับอัตลักษณ์ที่ถูกนิยามโดยรัฐได้ง่ายขึ้น เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วทำให้ชาวม้งกลุ่มนี้มองตัวเองในลักษณะที่เป็นสิ่งต่ำต้อย เป็นสิ่งที่น่ารังเกียจของสังคม นำมาซึ่งความอับอายต่อการเป็นชาวม้งจึงต้องปิดบังอัตลักษณ์ของความเป็นม้งไว้ การสร้างอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ผ่านความเป็น “เรา” และ ความเป็น “เขา” จากที่กล่าวมาข้างต้นทำให้เห็นประเด็นสำคัญประการหนึ่งว่าการสร้างอัตลักษณ์ของความเป็นม้งขึ้นมาได้นั้นเกิดในแง่หนึ่งแล้วถือได้ว่าเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นผ่านการนิยามและการจำแนกประเภทโดยรัฐ โดยใช้วาทกรรมสร้างภาพของความเป็นผู้ร้ายและทำให้สังคมเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นจริง แต่ในอีกด้านหนึ่งอัตลักษณ์ของความเป็นม้งจะเกิดขึ้นมาได้นั้นก็เกิดขึ้นมาจากการที่ชาวม้งระบุว่าตนเองเป็นใคร เป็นกระบวนการกำหนดอัตลักษณ์ภายในกลุ่ม (internal self-identification) ซึ่งมีทั้งการกำหนดอัตลักษณ์ของตนเองในภาพที่ต่อต้านขัดขืนการนิยามโดยรัฐหรือการกำหนดตัวเองในลักษณะที่ยอมรับการนิยามหรือการจำแนกประเภทโดยรัฐ (external categorization) ปฏิสัมพันธ์ดังกล่าวเกิดขึ้นทั้งในระดับกลุ่มและในระดับปัจเจก ทำให้เกิดพรมแดนทางชาติพันธุ์ที่แสดงความเหมือนและความต่างทางวัฒนธรรมระหว่างกลุ่มชาติพันธุ์และภายในกลุ่มชาติพันธุ์ด้วยกันเอง นำมาสู่ความเข้าใจว่าตนเองนั้นต่างจากคนอื่นอย่างไร และเมื่อเกิดความรู้สึกว่าตนเองนั้นต่างจากคนอื่น อัตลักษณ์ของความเป็นชาติพันธุ์ม้งจึงมีความชัดเจนขึ้น และกระบวนการเช่นนี้เกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา ทำให้เห็นได้ถึงกระบวนการสร้างอัตลักษณ์นั้นมีความลื่นไหล ปรับเปลี่ยนได้ไปตามสถานการณ์ ภาพของอัตลักษณ์จึงไม่ใช่ภาพในลักษณะของสารัตถะนิยม ที่มีความหยุดนิ่งตายตัว ดังที่รัฐพยายามสร้างให้เป็น เห็นได้อย่างชัดเจนว่าอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์เป็นสิ่งลื่นไหล (Fluid) ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ แต่ทั้งนี้ไม่ได้หมายความว่า กลุ่มชาติพันธุ์ไม่ได้มีตัวตนหรือไม่มีโครงสร้าง หากแต่ตัวตนหรืออัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ (ซึ่งเป็นผลมาจากการปฏิสัมพันธ์ระหว่างสมาชิกในแต่ละกลุ่มชาติพันธุ์) สามารถปรับเปลี่ยนได้ตามสถานการณ์ โครงสร้างทางทางชาติพันธุ์สามารถขยับปรับเปลี่ยนได้ หรือถูกสร้างและสร้างซ้ำ โดยผู้กระทำที่เป็นสมาชิกโดยเฉพาะผู้นำในการติดต่อสัมพันธ์ภายในและระหว่างกลุ่ม โดยเหตุผลเดียวกันนี้เราจะพบว่าอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ของชาติพันธุ์ไม่ได้มีเพียงหนึ่งเดียวตายตัว ...ประเด็นสำคัญของความเป็นชาติพันธุ์ (ethnicity) จึงไม่ได้อยู่ที่ว่าเราเป็นใคร แต่อยู่ที่เราแตกต่างจากคนอื่นอย่างไร นั่นคือ เขาคือใครนั่นเอง นั่นคือการสร้างอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ของความเป็น “เรา” และ ความเป็น “เขา” (construction of ethnicity) นอกจากนั้นJenkins ยังกล่าวอีกว่า ความเป็นชาติพันธุ์ เป็นสิ่งแปรผันและบังคับเลือกใช้ได้ (variable and manipulable) นั่นหมายความว่า ชาติพันธุ์ไม่ใช่สิ่งตายตัวแต่มีความเคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลงได้ แต่เป็นเรื่องของการแข่งขันเพื่อผลประโยชน์และอำนาจที่อาจถูกกระตุ้นโดยโดยผู้กระทำการที่สมาชิกในกลุ่มเชื่อถือและคล้อยตามทั้งโดยรู้ตัวหรือไม่รู้ตัว นอกจากนั้นแล้วชาติพันธุ์ยังมีความหมายในแง่ที่เป็นอัตลักษณ์สังคม (Social identity) มีลักษณะเป็นเรื่องของบุคคลและเป็นเรื่องของกลุ่ม (collective and individual) บุคคลจะถูกอบรมขัดเกลาทางสังคมและวัฒนธรรมที่แสดงออกทางภาษา ศาสนา กิริยาท่าทางที่รวมเข้าเป็นอัตลักษณ์อัตลักษณืทางสังคมที่เป็นตัวตน (selfhood) รวมตลอดถึงส่วนที่เป็นเรื่องของจิตใจที่ตอบสนองต่อความรู้สึกมั่นคง ความเป็นตัวของตัวเองที่เมื่อก่อรูปแล้วยากต่อการเปลี่ยนแปลง ดังนั้น เรื่องอัตลักษณ์ของบุคคล (self identification) จึงเป็นสิ่งที่กำหนดโดยกระบวนการอบรมให้เป็นสมาชิกของกลุ่ม การเมืองเรื่องชาติพันธุ์: ศูนย์กลางผู้ผลิตชายขอบ จะเห็นได้ว่าในกระบวนการสร้างอัตลักษณ์นั้นรัฐไทยมีอำนาจเหนือกว่าชาวม้งในทุกด้าน ดังนั้นจึงทำให้ชาวม้งต้องเป็นผู้ที่ถูกนิยามโดยรัฐได้ง่ายและรัฐก็ส้รางภาพลักษณ์ในด้านลบให้กับชาวม้ง ทำให้เห็นได้ชัดเจนในมิติของความเหลื่อมล้ำทางอำนาจ ที่ชนกลุ่มน้อยอย่างชาวม้งถูกทำให้ด้อยอำนาจ กลายเป็นชายขอบของสังคม ถูกกีดกันและไม่ได้รับการยอมรับให้เป็นส่วนหนึ่งของสังคมไทยอย่างเต็มใจนัก และภาพลักษณ์ของผู้ร้ายที่ว่านี้กลายเป็นตราบาปให้กลุ่มชาวม้ง ซึ่งยิ่งทำให้สภานภาพของชาวม้งทางด้านสังคมยิ่งตกต่ำมากยิ่งกว่าเดิม ทำให้พวกเขาตกอยู่ในภาวะหมิ่นเหม่ต่อการถูกเอารัดเอาเปรียบได้ง่าย กระบวนการที่เกิดขึ้นนี้ได้สร้างความเป็นชายขอบให้เกิดขึ้น ชาวม้งจึงกลายเป็นผู้ที่ถูกผลักไสให้ไปไกลยิ่งกว่าเดิม อภิญญา เฟื่องฟูสกุล ได้กล่าวถึงการวิเคราะห์อัตลักษณ์ว่า อาจวิเคราะห์ผ่านมิติความสัมพันธ์เชิงอำนาจระหว่างศูนย์กลางและชายขอบได้เช่นเดียวกัน ในระบบความสัมพันธ์ดังกล่าวอำนาจในการกำหนดตัวตน อัตลักษณ์และความมีตัวตนอยู่ที่รัฐส่วนกลางผู้ซึ่งสถาปณาบรรทัดฐาน กรอบคิดของ “สังคมส่วนใหญ่” และความเป็นสมาชิกภาพของสังคม อันได้แก่ ความเป็นไทย ตลอดจนแบบแผนปฏิบัติของพลเมืองไทย ในขณะที่ความเป็นชาติพันธุ์ ซึ่งถูกสร้างให้มีนัยหมายถึงความเป็น “ชนส่วนน้อย” ถูกผลักให้อยู่ห่างจากชายขอบเนื่องจากมีลักษณะที่เข้ากับหรือเข้ากันไม่ได้กับคนส่วนใหญ่ นอกจากนั้นยังจะเห็นได้ว่าความเป็นชายขอบไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ หากแต่เกิดขึ้นพร้อมๆกับการ สถาปณาอำนาจของความเป็นศูนย์กลาง หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ศูนย์กลางเป็นผู้ผลิตชายขอบ แต่อย่างไรก็ตามชายขอบและศูนย์กลางก็มีความสัมพันธ์กันและพึ่งพาอาศัยกัน กลุ่มชนชายขอบไม่ว่าจะเป็นผู่ที่อยู่อาศัยตามป่าเขาหรือคนยากจนในเมือง ต่างเป็นผู้ทำหน้าที่ผลิตและเพาะปลูก หรือทำงานบริการเพื่อหล่อเลี้ยงคนในเมืองอันเป็นศูนย์กลางทั้งสิ้น เป็นที่น่าสังเกตว่า ในวาทกรรมกระแสหลักว่าด้วยคนชายขอบ ความสัมพันธ์ในเชิงพึ่งพากันนี้ถูกปฏิเสธหรือมองไม่เห็น คนชายขอบถูกทำให้เป็นสิ่งไม่มีตัวตน ไร้คุณค่า หรือเป็นภาระแก่ศูนย์กลาง วาทกรรมว่าด้วยความเป็นชายขอบจึงเป็นวาทกรรมของพวกที่ไม่พึงประสงค์ของสังคมศูนย์กลาง นอกจากนั้นยังทำให้สามารถตั้งข้อสังเกตได้ว่าการที่รัฐพยายามสร้างภาพลักษณ์ของผู้ร้ายให้กับชาวม้งนั้น การกระทำดังกล่าวมีขึ้นเพื่อผลประโยชน์ในการรักษาสถานภาพเหนือกว่าของความเป็นศูนย์กลางไว้ และหลอมสร้างให้คนส่วนใหญ่ในสังคมเชื่อตามนั้น และหลอมสร้างให้ชาวม้งเชื่อตามนั้นเช่นเดียวกันด้วย โดยการนิยามความเป็นผู้ร้ายดังกล่าวมีขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์ในการสร้างความชอบธรรมให้แก่รัฐในการเข้ามาจัดระเบียบและครอบงำและควบคุมคนชายขอบให้อยู่ใต้อาณัติของรัฐ อีกทั้งการสร้างภาพดังกล่าวยังเป็นการหา “แพะรับบาป” เพื่อปกปิดบังปังหาเชิงโครงสร้างของความไม่เป็นธรรมทางเศรษฐกิจและสังคมอันมีผลทำให้คนกลุ่มน้อยต้องถูกเอารัดเอาเปรียบ ตลอดจนปิดบังซ่อนเร้นอคติทางชาติพันธุ์ของรัฐไทยที่มีต่อชาวม้งได้อย่างแยบยล เป็นการสร้างความชอบธรรมในการกีดกันคนเหล่านี้ไม่ให้เป็นส่วนหนึ่งของรัฐไทย หรือสังคมไทย เช่นการไม่ให้สัญชาติหรือสิทธิในฐานะพลเมืองของรัฐ เป็นต้น แต่อย่างไรก็ตามจะเห็นได้ถึงความลักลั่นของรัฐในการนิยามความเป็นคนไทยของชาวม้ง เป็นต้นว่าในบริบทของความมั่นคงชองชาติชาวม้งถูกมองว่าไม่ใช่คนไทยแต่ถ้าเป็นในบริบทของการท่องเที่ยว ชาวม้งกลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของคนไทย ที่ถูกทำให้กลายเป็นสินค้าทางวัฒนธรรมที่ “แปลก” มีเสน่ห์เย้ายวนชวนให้ไปสัมผัส ภาพลักษณ์ “ความบริสุทธิ์ดั้งเดิม” กลายเป็นโลโก้ในการโฆษณาที่ดูจะขัดแย้งกับภาพลักษณ์ของชาวเขาที่ค้ายาเสพย์ติด ทำลายป่า Roland Bathes ชี้ให้เห็นว่า กระบวนการสำคัญของการสร้างภาพแทนความจริงคือ การดึงสิ่งหนึ่งออกจากบริบทที่เป็นอยู่ (de-contexualization) และใส่บริบทใหม่กับความหมายใหม่เข้าไป (re-contexualization) อำนาจรัฐและอำนาจทุนสามารถเคลื่อนย้ายบริบทและสร้างภาพตัวแทนของชาวเขาได้หลากหลายลักษณะจาก “ผู้บ่อนทำลายความมั่นคง” มาเป็น “สินค้าวัฒนธรรม” ความคล่องตัวลื่นไหลดังกล่าวแสดงถึงอำนาจในการยึดครองพื้นที่ในการสร้างความหมาย แต่ในท้ายที่สุดแล้วความลักลั่นในการสร้างหรือนิยามความเป็นม้งดังกล่าวก็มีขึ้นเพื่อสร้างผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจให้แก่รัฐอยู่ดีนั่นเอง รัฐไทยรวมถึงสังคมไทยควรยอมรับความแตกต่างหลากหลายของวัฒนธรรม รวมถึงหยุดยั้งการมีอคติทางชาติพันธุ์ที่มีต่อชาวม้ง โดยการเปลี่ยนมุมมองจากการมองชาวม้งว่าเป็น “ผู้ร้าย” หรือเป็น “จำเลย” ของสังคม มาสู่การยอมรับชาวม้งในฐานะกลุ่มคนที่ต่างออกไป แต่มีคุณค่าและศักดิ์ศรีแห่งความเป็นมนุษย์เท่าเทียมกับคนอื่นๆ สังคมไทยควรเปิดโอกาสให้คนที่มีความแตกต่างกันในเรื่องของชาติพันธุ์ดำรงอยู่ในสังคมไทยอย่างเสมอภาคกัน ดังคำกล่าวที่ว่า “แตกต่างแต่เท่าเทียม” ด้วยความตระหนักร่วมกันว่า ไม่มีใครหรือคนกลุ่มใดในโลกนี้ควรค่าแก่การ “เป็นอื่น”
โดย นุชรี วงศ์สมุท (นิโคล) เมื่อ วัน จันทร์ ที่ 25 ธันวาคม 2549, 13: 28 น. IP : 161.200.255.162

ความคิดเห็นที่ 1
ขอบคุณนิโคล ที่เขียนบทความนี้มา จำได้ว่าเคยขอให้นิโคลเขียนบทความลงในเว๊ปนี้แหละ ขออนุญาตแลกเปลี่ยนหน่อยนะครับ ขอแลกเปลี่ยนในหลักการนะครับ จริงๆ บทความนี้ผมชอบมาก ที่คนๆหนึ่งมองเห็นความเป็นอัตลักษณ์ของการดำรงอยู่ของวิถีชีวิตกลุ่มหนึ่ง ซึ่งเป็นแบบอย่าง แบบเฉพาะของตน แต่ถูกขนานนามว่า " ผู้ร้าย" โดนสังคมหนึ่งตัดสินเป็นผู้ผิด อย่างไม่ค่อยเป็นธรรมมากนัก สาระสำคัญการถูกมองอย่างนี้มันเกิดจากอะไร ผมคิดว่าการถูกป้ายสีอย่างนี้ ส่วนหนึ่งเกิดจากอคติ มายาคติ การเขียนประวัติศาสตร์ในอดีต ตลอดถึงนโยบายของรัฐ การมองชนกลุ่มหนึ่ง โดยเอาความรู้สึก ความรู้ วิถีการดำเนินชีวิต วัฒนธรรม ศาสนา ไปตัดสินอีกชนเผ่าหนึ่ง มันคนละกลุ่ม คนละเผ่าพันธุ์ มันตัดสินกันไม่ได้เลย การมองชนเผ่าเป็นกลุ่มด้อย การมองชนเผ่าเป็นแกะดำ การมองชนเผ่าเป็นกาฝาก การมองชนเผ่าเป็น ฯลฯ นี่ล้วนสร้างความเป็น " เขา" ให้กลุ่มชาติพันธุ์ในเมืองไทย มาถึงบรรทัดนี้ ไหนๆก็แลกเปลี่ยนมาถึงนี่แล้ว อยากจะทำความเข้าใจสักหน่อย ซึ่งอาจเป็นการทำความเข้าใจในเชิงความรู้สึก ผมเห็นหน่วยงา การเรียกพวกเราว่าชาวเขา มันถูกแล้วหรือ?? การเรียกเขาว่าชาวเขา ลึกๆแล้วมันคือความเจ็บปวด เพราะชาวเขามันมีความหมายตีได้สองแง่ ในแง่แรกชาวเขา คือ คนอยู่บนภูเขา ในแง่นี้เรารับและยินดี ในแง่ที่สองชาวเขาคือคนไม่ใช่คนไทย ถ้าดูจากประวัติศาสตร์ชาวเขาชัดเจนคือคนไม่ใช่คนไทย คำถามคือว่าจะให้พวกเราเป็นคนรัฐไหน ประเทศใด ในเมื่อพวกเราก็อยู่ในที่นี้หรือเมืองไทยมาเป็นร้อยๆ ปี มีบัตรประจำตัวประชาชน มีหลักฐานทุกอย่างเหมือนคนไทย จริงๆ พวกเราสำนึกว่าเป็นคนไทยอยู่เสนอ และไม่เห็นแบ่งแยก แล้วทำไมต้องมาแบ่งแยกพวกเราจากคนไทยคนหนึ่งหรือกลุ่มคนไทยกลุ่มนี้?? พวกเราคือคนที่มีอัตลักษณ์ ความสวยงาม ประเพณีวัฒนธรรม ความเชื่อ วิถีชีวิตที่เป็นเฉพาะ พวกเราคนกลุ่มชาติพันธุ์ในเมืองไทย มีสัญชาติ และที่สำคัญเป็นคนไทยเหมือนกับพวกคุณหรือชาวเรา
โดย พี่อายิ (ป.อายิ) เมื่อ วัน จันทร์ ที่ 25 ธันวาคม 2549, 15 : 35 น. IP : 203.150.133.30

ความคิดเห็นที่ 2
เพิ่ม โปรดอย่าแบ่งแยกเราเป็น ชาวเขาอีกเลย เพราะ นี่คือความเจ็บปวด
โดย พี่อายิ (ป.อายิ) เมื่อ วัน จันทร์ ที่ 25 ธันวาคม 2549, 15 : 39 น. IP : 203.150.133.30

ความคิดเห็นที่ 3
ที่จริงจะว่าไป "ความเป็นไทย" แท้ๆมันไม่มีหรอกค่ะ คำนี้มันเป็นคำที่ถูกสร้างขึ้นอะคะ เขายึดวัฒนธรรมของภาคกลาง(โดยเฉพาะกรุงเทพฯ)และยัดเยียดให้เป็นวัฒนธรรมของทั้งชาติ แล้วบอกว่าใครอยากเป็นคนไทยก็ต้องรับวัฒนธรรมแบบนี้นะ หนูคิดว่าการแบ่งเขา แบ่งเราไม่ได้เกิดเฉพาะกับชาวเขา คนภาคใต้ก็โดนแบบเดีวกันค่ะ เขาไม่รับวัฒนธรรมความเป็นไทยก็เลยถูกกล่าวหาว่าเป็น "แขก แปลกหน้า" แต่ขอบอกว่า เขาตั้งรกรากอยู่ที่นั่นมานานแล้ว นานกว่าสุโขทัยอีก ลองคิดดูแล้วกันว่าใครกันแน่ที่เป็นคนแปลกหน้า เห้นด้วยกับพี่อายิค่ะ ว่าเราไม่ควรกีดกัน+แบ่งเขา แบ่งเรา ขอบคุณพี่อายินะคะ ที่ทนอ่านบทความจนจบ อาจเขียนด้วยภาษาทางการไปนิดค่ะ พอดีมันเป็น paper ที่เขียนส่งอ.
โดย นิโคล เมื่อ วัน อังคาร ที่ 26 ธันวาคม 2549, 13 : 37 น. IP : 161.200.255.162

ความคิดเห็นที่ 4
ผมชอบและเห็นด้วยกับบทความนี้มาก ๆ เลย นี่ไม่ได้เป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับพี่น้องม้งเท่านั้น ผมคิดว่ามันเกิดกับ ขอเรียกว่า คนกลุ่มน้อย ทั้งหมดเลยก็ได้ แต่เข้าใจเพราะว่ามันเป็น paper ที่คุณเขียนส่งให้อาจารย์ก็ต้องเจาะจงแบบนี้ อย่างไรก็ตาม ผมรู้สึกว่าตัวเองอาจจะล้าหลังหรือว่าไม่ทันโลก หรือจะว่าอะไรก็แล้วแต่ เพราะว่าบทความนี้เขียนได้เจาะลึกเข้าไปในระบบการปกครอง ปัญหาสังคม เป็นทั้งการวิจัย เชิงวิชาการ และก็การวิภาควิจารย์ถึงระบบรัฐไทย พอสมควร นี่ไม่ไช่ว่าผมไม่ชอบนะ กลับชอบและเป็นเพราะเหตุนี้แหละนี่ทำให้ผมเห็นด้วย และชอบบทความนี้ ทีคุณมีความกล้าที่สามารถเขียน ได้ขนาดนี้และยังเป็นรายงานเขียนส่งให้อาจารย์อีกด้วย ซึ่งหลังจากอ่านแล้วทำให้ผมมองเห็นถึงสังคมไทยก็ได้เปิดกว้างมากกว่าสมัยยี่สิบกว่าปีก่อนตอนที่ผมเรียนอยู่ ผมมานั่งคิด ๆ ดู หากใคร (นักศึกษาชาวเขา) ในสมัยนั้นเขียนอะไรทำนองนี้ส่งให้อาจารย์คงจะได้ F หรือไม่ก็อาจถูกตำรวจมา escort ออกห้องเรียนอย่างสง่าผ่าเผย... (หัวตก) ไปเลยก็ได้ นี่คือประวัติศาสตร์อันยาวนาน ที่เจ็บปวด และ ขมขื่น ที่ผมขอเรียกว่า ชนกลุ่มน้อย (minority) รุ่นแรก ๆ ต้องประสบมากมายกว่าทุกวันนี้หลายเท่านัก แต่อย่างที่คุณได้บรรยายไว้นั่นแหละมีรุ่นพี่ ๆ อย่าง ... เฮ้อ อย่าเอ่ยชื่อเลยนะ หลายต่อหลายคนต้องเก็บกดไว้จนถึงทุกวันนี้ นี่ไม่ไช่ว่าพวกเค้าขี้ขลาดหรือเห็นแก่ตัวอย่างที่น้อง ๆ หลาย ๆ คนมองนะ แต่หลาย ๆ ท่านมีหน้าที่การงาน และท่านละคิดอย่างไร หากท่านอยู่ในสฐานะนั้นบ้าง มีลูกมีครอบครัว สิ่งแรกที่ท่านและมนุษย์ทุกคนต้องทำถึงแม้ในบางครั้งไม่อยากทำแต่ก็ต้องทำ ก็คือการอยู่รอดไง มันอาจจะดูเหมือนว่าเป็นการเห็นแก่ตัวไม่น้อยเลยไช่ไหม แต่ที่เรากำลังพูดกันทั้งหมด รวมทั้งบทความข้างบท ก็ไม่แตกต่างอะไรมากนักหรอก ในแง่ ของการต่อสู้เพื่อความอยู่รอด นี่เรากำลังแสดงมุมมองที่แตกต่าง หรือต่อสู้กันด้วยปัญญา (different perspective orintellectual cotrast)เพื่อให้สังคมที่แข็งแรงกว่ามองเห็นถึงบ่อเกิดแห่งปัญหาในสังคม ซึ่งจุดประสงค์ในส่วนลึกก็คือ การเสนอและเพื่อหวังให้มีการสนอง เพื่อให้มีการก่อเกิดหนทางเดินใหม่ นั่นก็คือ หนทางแห่งทางอยู่รอดร่วมกัน โดยไม่แบ่งแยก "เรา" และ "เขา" เรารู้ ๆ กันอยู่แล้วว่า นี่เป็น ความฝันของ มนุษย์ ซึ่งเป็นนิยาม เท่านั้น (idealism) แต่... หากเรารู้ไว้บ้างก็คงดีกว่าไม่รู้เลย ไช่ไหม เพราะว่าอย่างน้อยมันก็คงจะช่วยเตือนใจเราได้บ้างว่า ในโลกแห่งความเป็นจริง (reality) เราจะต้องทำอย่างไร ขอขอบคุณ
โดย ไปตามดวง เมื่อ วัน อังคาร ที่ 26 ธันวาคม 2549, 16 : 16 น. IP : 207.200.116.67

ความคิดเห็นที่ 5
แก้คำผิด "วิพากษ์วิจารณ์" และ "different perspective or intellectual contrast" นะครับ ที่ถูก ตกภาษาไทย!!!!
โดย ไปตามดวง เมื่อ วัน พฤหัสบดี ที่ 28 ธันวาคม 2549, 16 : 13 น. IP : 207.200.116.67

ความคิดเห็นที่ 6
แค่คำว่าชาวเขานี่บางครั้งเราก็เสียอะไรหลายๆอย่าง เสียโอกาส แค่คำว่าชาวเขาแค่คำๆเดียว ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ????
โดย �ผู้ชายเย็นชา krongmadee@hotmail.com เมื่อ วัน อาทิตย์ ที่ 22 เมษายน 2550, 18 : 30 น. IP : 203.113.45.137

ความคิดเห็นที่ 7
เห็นด้วยกับบทความนี้อย่างยิ่ง การแบ่งแยกของคนสังคมส่วนใหญ่หยิบยื่นความเป็นอื่นให้แก้คนส่วนน้อยทั้งหลาย ทำให้พวกเขาไม่กล้าที่จะแสดงตัวตนของเขาเพราะเหมือนมีตราบาปที่คนในสังคมไม่ยอมรับ ตอนนี้หนูกำลังจะทำภาคนิพนธ์(ตัวจบของหนู) เรื่องเครือข่ายการค้าสินค้าชาติพันธุ์ม้ง พื้นที่ถนนคนเดินเชียงใหม่ แต่มีปัญหาอย่างมากในเรื่องการลงพื้นที่เก็บข้อมูลเพราะคนที่เป็นมังส่วนใหญ่เขาไม่เปิดเผยข้อมูลที่แท้จริงและบางคนก็กลืนกลายบอกตัวเองว่าเป็นคนเมืองไปเสียแล้ว คงเพราะคงามแปลกแยกที่สังคมสร้างให้เขาเสียแล้วที่ทำให้หนูเข้าไม่ถึงตัวตนของพวกเขา ถ้าพี่มีข้อมูลหรือคำแนะนำที่พอจะช่วยหนูได้ช่วยหนูหน่อยนะค่ะ
โดย นางสาวสายลม katty_eiko@hotmail.com เมื่อ วัน พุธ ที่ 4 กรกฎาคม 2550, 08 : 37 น. IP : 125.27.217.5

ความคิดเห็นที่ 8
มันก็ถูกนะครับเด็กม้งแต่ละคนที่อดทนเรียนจนจบแต่ละคนก็อาจเจอคล้ายๆ กัน ถูกรังแก เป็นแกะดำในกลุ่ม มันไม่ค่อยยุติธรรมกับแค่เกิดมาเป็นม้ง หรือชนกลุ่มน้อย แค่แบ่งแยกก็ยังพอว่า แต่อย่ามาดูถูก หรือ ให้ร้ายพวกเราเลยนะ สำหรับ นางสาวสายลม ถ้าหากคุณต้องการข้อมูลที่เกี่ยวกับพวกเรา ผมก็แนะนำให้ไปดูตามเว็บม้งต่างๆ ได้ตามนี้นะครับ www.hmongthailand.com www.hmongcr.com www.tojsiab.com อาจมีข้อมูลไม่มากนะ
โดย DarkCyber nu.comsc143@hotmail.com เมื่อ วัน จันทร์ ที่ 9 กรกฎาคม 2550, 17 : 00 น. IP : 58.10.84.87

ความคิดเห็นที่ 9
หวัดดีครับ ผมเห็นว่า ถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องทำให้ถูกต้องเสียทีครับ คนเราจะดีจะชั่ว ไม่ได้อยู่ที่ชาติพันธุ์ อยู่ที่ว่าเมื่อทำอะไรแล้วก็ตามที่ไม่เดือดร้อนคนอื่นเลยต่างหาก หากหันความสนใจมาในด้านชั้นวรรณะกันมากเข้าแล้ว สักวันท้องฟ้าคงเป็นเปลี่ยนสีแน่นอน คนทุกคนเกิดมาในฐานะที่เท่าเทียมกัน เสมอกัน แล้วดักมาแบ่งแยกกันอย่างนี้คงเป็นสิ่งที่ไม่ธรรมอย่างยิ่งเลย...
โดย ท้องฟ้ายังมีดาว dansaii@hotmail.com เมื่อ วัน เสาร์ ที่ 28 กรกฎาคม 2550, 16 : 45 น. IP : 125.25.228.200

ความคิดเห็นที่ 10
supra shoes whom like might come to see our store cheap supra shoes , shop is in town, the quality of hundred percent genuine. Various styles of shoes, I believe supra shoes on sale there will be a you like.In my shop the trendy ofsupra sneakers is hot sell.
โดย supra shoes xhyhhx1230@yahoo.cn เมื่อ วัน เสาร์ ที่ 18 มิถุนายน 2554, 07 : 57 น. IP : 120.33.239.78

ความคิดเห็นที่ 11
e www baybootsmarket com Many girls are confused about ugg boots sale the maintain of UGG,You can find low,whether you are going for a brand new uggs on sale website or redesigning an ugg sale older one. www.baybootsmarket.com Related: 1 2 3 4
โดย bying9260 bying9260@yahoo.com เมื่อ วัน จันทร์ ที่ 14 พฤศจิกายน 2554, 13 : 53 น. IP : 220.250.58.171

ความคิดเห็นที่ 12
nths www burberrysaleo com There are many cowboy boots for kids in burberry sale the burberry sale online market today and among the wide burberry outlet variety of choices the kids moccasins are actually becoming more and more popular among many kids,these sites will inform you whether their boots are genuine or fake,s they expanded into women,I am not sure if www.burberrysalee.com that is because airlines think that students travel in burberry sale large groups and hope to get a lot of business from it but it really does not matter burberry handbags to me,Their burberry scarves father was a welder and their mother of English birth abandoned them when they were just 6 months www.burberrysaleo.com old,Some of the new trendier Dsquared open toed heels are great for this Related:
โดย faionbeury faionbeury@yahoo.com เมื่อ วัน เสาร์ ที่ 24 ธันวาคม 2554, 10 : 31 น. IP : 220.250.58.171

เพื่อเป็นการแสดงความเคารพซึ่งกันและกันในการแลกเปลี่ยนแสดงความคิดเห็น

1. งดการตั้งกระทู้ที่ใช้วิธีด่าทอ เสียดสี เพียงเพื่อความสะใจ โดยไม่มีข้อคิดหรือสาระใดๆ
2. งดการตั้งกระทู้ที่ตั้งขึ้นเพียงเพื่อเปิดประเด็นให้มีการทะเลาะกันเองภายในเว็บ
3. งดการตั้งกระทู้ใดๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาหรือเจตนารมณ์ของทางเว็บไซต์
3. ใช้ข้อความที่สุภาพ เพื่อเป็นการแสดงความจริงใจในการเข้าร่วมกิจกรรมต่อสังคม
4. พึงระลึกอยู่เสมอว่าเราจะต้องมีความรับผิดชอบต่อทุกข้อความที่เราเขียนลงไป

* หากตรวจพบข้อความใดเข้าข่ายดังกล่าวมาแล้ว ทาง hilltribe.org ขอสงวนสิทธิ์ในการใช้ดุลยพินิจที่จะลบกระทู้เหล่านั้นทั้งกระทู้หรือข้อความเห็นเหล่านั้นออกไป โดยที่อาจจะไม่จำเป็นต้องแจ้งสาเหตุในการลบกระทู้หรือข้อความเหล่านั้น


ชื่อ	*
อีเมล์
ข้อความ	*
		แจ้งอีเมล์กลับเมื่อมีความคิดเห็นต่อ
		หมายเลข : กรุณาใส่หมายเลขที่ให้มาในช่องนี้.

เข้าพิพิธพัณฑ์ : เกี่ยวกับโครงการ : กระดานข่าว : สมุดเยี่ยม : ติดต่อเรา : English Version

ออกแบบและพัฒนาเว็บไซต์ โดย ฅนบ้านนอก เจ้าของเว็บ "มูลนิธิกระจกเงา"
รูปภาพและข้อมูลภายในเว็บไซต์แห่งนี้ หากท่านประสงค์จะนำไปเผยแพร่ สามารถกระทำได้โดยไม่มีลิขสิทธิ์

JavaScript Menu By Milonic.com