เสียเจ้า ราวร้าว มณีรุ้ง
มิมุ่ง ปรารถนาใด ในหล้า
มิหวัง กระทั่ง ฟากฟ้า
ซบหน้า ติดดิน กินทราย
...จะจดจำ ไปถึง ปรโลก
มิรู้ลืม รู้โศก รู้หาย
หากเจ้าเกิดเป็นฟืน ข้าขอ เกิดเป็นไฟ
จะมอดไหม้ ชั่วกัป ชั่วกัลป์
.....................( จำได้คร่าว ๆ ของ ทั่น อังคาร กัลยาณพงศ์ )
อันนี้ของจริง ( เพิ่งหาเจอ )
เสียเจ้า..ราวร้าวมณีรุ้ง มุ่งปรารถนาอะไร?..ในโลกหล้า
มิหวัง ..กระทั่งฟากฟ้า ซบหน้าติดดิน ..กินทราย
จะเจ็บจำไปถึง ..ปรโลก ฤารอยโศก..รู้ร้างจางหาย
จะเกิดกี่ฟ้า..มาตรมตาย อย่าหมาย..ว่าจะให้ หัวใจ
ถ้าเจ้าอุบัติ..บนสรวงสวรรค์ ข้าขอลงโลกันต์..หม่นไหม้
สูเป็นไฟ..เราเป็นไม้ ให้ทำลาย..สิ้นทั้งวิญญาณ
แม้แต่ธุลี..มิอาลัย ลืมเจ้าไซร้..ชั่วกัลปาวสาน
ถ้าชาติไหนเกิดไปพบพาน จะทรมานควักทิ้งทั้งแก้วตา
ตายไปอยู่ใต้รอยเท้า ให้เจ้าเหยียบเล่นเหมือนเส้นหญ้า
เพื่อจดจำ..พิษช้ำนานา ไปชั่วฟ้า..ชั่วดิน..สิ้นเอย
ความผิดหวังก็เป็นเรื่องธรรมดา สมหวังก็ดีมีความสุข ผิดหวังก็เศร้าเสียใจก็อย่านี้แหละความรัก แต่ถ้ารักแล้วรักด้วยความรักที่บริสุทธิ์ ไม่ต้องการผลตอบแทนจากเขา รักที่มีแต่ให้ รักด้วยความเสียสละคืออย่ารั้งเขาไว้ ถ้าเรารักเขาก็ต้องยอมรับในสิ่งที่เขาเลือกและตัดสินใจ เมื่อเห็นเขามีความสุขเราก็มีความสุข นี่แหละเรียกว่ารัก รักที่ถูกต้อง และเราก็ไม่เจ็บปวดมากด้วย เราจงคิดว่าเรามีความสุขที่เราได้รักจะดีกว่ามานั่งเสียใจ ถ้าเราทำทุกอย่างเต็มที่แล้ว ถือว่าเราไม่ได้เกิดมาเพื่อเขาก็แล้วกานนะ จงรักอย่างผู้ให้แล้วเราจะมีความสุข 
ออกแบบและพัฒนาเว็บไซต์ โดย