อากาศที่บริสุทธิ์ รอยยิ้ม ความมีน้ำใจ

และที่สำคัญชุดประจำเผ่าพันธุ์(ปกาเก่อญอ)

Thanks...

คิดถึง ตา พอ เพอะ ครับ คิดเหมือนกันไหมครับ

คิดถึงต่าพอเพาะ

ว่าแล้วก็อยากกินนนนนนนน

ความคิดเห็นที่ ๙  อ่อเบอะ ล่ะซิ

ส่วนผมนะ ถ้าพูดถึง คนปกว่าเกอญอ  ผมนึกถึงสิ่งเหล่านี้นะ

๑  อำเภอปาย แม่ฮ่องสอน  เพราะชีวิตจริงผมเคยไปลำบากที่บ้านแม่ลิดน้อย  ยังคิดถึงพี่แสง  และพะตี่  สักวันผมจะกลับไป

๒  คิดถึงความมีน้ำใจ และอัธยาศัย ของคนปกว่าเกอญอ

๓  คิดถึงพิธีกรรมต่างๆ ตั้งแต่ผูกข้อขาควาย  ไปยังเกจึ้ และหลายพิธีกรรม

๔  คิดถึงคนปกว่าเกอญอทุกคนนะ   พูด "ร" ชัดมาก

คนกับป่าที่อยู่กับป่า

นึกถึงการถูกกดขี่จากสังคมในเมื่อง

นึกถึงชนเผ่าเราที่กำลังถูกการเข่นฆ่า ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในฝั่ง โข่เล๊าะโกล๊ะ (กะเหรี่ยงฝั่งตะวันตก)

นึกถึงกลุ่มพี่น้องที่กำลังเรียกร้องป่าชุมชน คนต้องอยู่กับป่า

นึกถึงการจากไปของนักรบปกาเก่อญอทั้งฝั่งตะวันตก ตะวันออก ไม่ว่า พะตี่ ปุนุ, พะตี่จามู, ซอบาอูจี, เปอโด่ะ มาห์ซา ลาพา...ฯลฯ

นึกถึงอะไรหรือครับ...นึกถึงหญิงสาวคนหนึ่งกับเชวาที่เธอใส่ช่างน่ารักดีจังแต่เธอจากผมไปแล้วแหละเราเป็นแฟนกันแต่เธอจากผมไปร่วม 10 ปีแล้วจากไปโดยไม่มีทางหวนกลับยังระลึกถึงเสมอ...คืนนั้นถ้าผมได้เจอเธอคงไม่เป็นเช่นนี้เช้าวันนั้นผมได้เห็นเธอเป็นครั้งสุดท้ายเธออยู่ในชุดเชวา...

             ขอบคุณ ที่ยังไม่ลืมเธอ

                ........... เพื่อนหญิงสาวคนหนึ่งกับเชวา

นึกถึง...ชุดประจำเผ่าของพวกเค้า...เป็นชุดที่น่ารักดีค่ะ

กำลังจะไปเที่ยวลำปาง อยากหาหนังสือดีๆสำหรับเยาวชน ของเล่น ตุ๊กตา ไปฝากเด็กๆ ชาวเขา กำลังหาข้อมูลชาวเขาที่ลำปางอยู่ค่ะ แต่อยากได้สถานที่ที่ไปไม่ลำบาก เพราะเป็นผู้หญิงสองคนที่ไม่มีรถ รบกวนขอคำแนะนำด้วยนะคะ

คิดถึงความซื่อสัตว์  การช่วยเหลือกัน  นำใจ  รอยยิ้ม  ความรัก

คิดถึงผ้าทอเสื้อแดงของคุณแม่นะ (ไม่ใช่ นปช นะ) จะนึกถึงผ้าทอมือ เสื้อ กระเป่า

เพราะมันบ่นบอกว่าเราคือปวาเกอญอ  เพราะว่าถ้าคุณอยู่ในกรุงเทพแล้วเห็นคนใส่ย่างกะเหรี่ยงอะ รุ้ละว่าคนนี้คือปวาเกอญอ (คนเมืองซื้อใช้ก็มีนะ) แต่มันเป้นสัญลักษณ์ของปวาเกอญอไง น่าภูมิใจที่สุดอะ

นึกถึง พีีพีเอาะสะบลึ พือพือเทขล่อ

คิดถึง..เป่อแดโพ ผู้นำพาให้รู้จัก

และไปสัมผัสชีวิตประจำวันของชาวปวาเกอญอ

ตะบลึ๊ๆๆ

คิดถึงพีโดะ มาก มหาศาล....................เมื่อก่อนเคยไปทำงานในกรุงเทพฯ แต่....ก็ไม่รอด  เพราะว่าที่น่นไม่เหมาะกับชนเผ่าอย่างเรา  เห็นแก่ตัว เอาดีเข้าตัว   ก็เลยตัดสินใจกลับมาบ้าน พูดได้คำเดียว... โคตรชอบอากาศ  ใครมาเทียวก็คงไม่อยากกลับ ไม่มีที่ไหนเปรียบได้แล้ว  มีความสุข  ไม่มีเงินไม่เป็นไร  เพราะเวลาตายไปก็เอาอะไรไปไม่ได้ นอกจากความสุขบนโลกนี้  พอมี พอกิน พออยู่  พอแล้ว

คิดถึงต่าพอพ้อ

และคิดถึง หน่อแว่โก๊ะ (อา สะ ซู) คิกๆ++  :)